Het zat er aan te komen.  Al een paar dagen was onze held weer op de sukkel.  Het voorbije weekend was het prijs met haar blaas.  De urine was troebel en door haar sonde liep bijna niets meer af.  De dochter voelde zich ook maar belabberd.  Maandag vertrouwde ik het niet meer en belde ik naar de uroloog.  We mochten onmiddellijk afkomen.  Ze onderzocht de stand van de sonde met een echo, maar dat bleek ok te zijn.  De enige verklaring die ze toen had, was dat door het plaatsen van een nieuwe sonde, de blaas weer spasmen krijgt.  Er was ook een infectie, maar ook hiervoor kregen we medicatie.  Eens thuis werd Elselien echter steeds zieker en deze ochtend was er ook heel wat braken en diarree.  De huisarts vond het allemaal wat veel en raadde ons aan om naar Brussel te rijden.  Omdat dit toch echt niet naast de deur is, belde ik eerst nog met de uroloog, maar zij gaf hetzelfde advies.  Alles werd dus weer maar eens ingepakt en met een volle auto en een zieke dochter reden we weer richting ons vertrouwde ziekenhuis.  Op spoed werd gestart met een controle van de sonde (die nog steeds op zijn plaats zit trouwens), er werd een bloedafname gedaan, de röntgenafdeling kwam aan bed een foto maken van de buik, de urine werd nog eens gecontroleerd (en die is nog steeds geïnfecteerd) en toen wilden ze de poort aanprikken (ach ja, het was weer eens wisseldag, ik had de naald deze ochtend jammer genoeg verwijderd)  Verpleegster 1 twijfelde:  de poort zat toch wel diep….  Verpleegster 2 voelde en vond geen prikvlak…  Verpleegster 3 heeft het er op gewaagd.  Ze vergat wel tot drie te tellen, dus onze held was iets minder held en op de koop toe zat de naald dan nog niet goed.  Nu is beslist dat ze op de afdeling gaan prikken.  Enkel nog wachten op een kamer die vrij komt.  Het is daar naar het schijnt nog steeds even druk als vorige week.

Zo rustig en kalm dat het voorbije weekend was, zo druk was het vandaag.  De dag begon reeds met een assistent arts die danig op mijn zenuwen heeft gewerkt.  De vraag stellen wanneer je van de chirurg naar huis mag terwijl er je nog een operatie te wachten staat, is niet echt gepast.  Die had duidelijk het dossier nog niet gelezen.  De neuroloog raadde me aan om dit toch eens te bespreken met de hoofdarts.  Dit zijn inderdaad dingen die niet mogen gebeuren.  We zagen ook de neurochirurg en de uroloog passeren en die waren beiden gelukkig heel tevreden met wat ze zagen en hoorden.

We hebben ook nog wat geoefend voor het examen Nederlands volgende week en toen was onze prinses zo moe dat ze gewoon in slaap is gevallen.  We moesten ze zelfs wakker maken om naar de röntgenafdeling te gaan om een foto te maken van haar hand.  Zo ging ze ook voor het eerst terug in haar rolstoel en alle draden en pompen verhuisden mee.  Dit ging niet vanzelf, zo een elektronische rolwagen is nogal groot en lomp en blijkt ook niet zo goed onder een röntgenapparaat te manouvreren, maar moeilijk gaat ook. Eens terug op de kamer was het al tijd voor het middagmaal en kon de dochter ook terug in bed.  Rond twee uur kregen we dan de boodschap dat Elselien verwacht werd bij oftalmologie (dat is iets met de ogen).  Heel de verhuis naar de rolwagen werd dan nog maar eens gedaan en toen volgde een hallucinante tocht door het ziekenhuis.  Ik dacht dat we het hier al helemaal kenden, maar ik moest mijn mening herzien.  We zijn door gangen gereden die ik nog nooit had gezien.  Gangen trouwens waar duidelijk nog in gewerkt werd, omleidingsgangen door mega-smalle deuren die heel wat vroegen van de stuurkunsten van de dochter.  Maar mijn oriëntatie is in elk geval ok, ik heb de weg naar kids 2 zonder problemen terug gevonden.  Bij oftalmo zijn ze trouwens ook niet echt voorzien op rolwagens (en al helemaal niet op van die grote), één van de onderzoeken is niet door gegaan omdat de dochter met haar kin niet tot bij het toestel raakte.

Veel rust kreeg ze ook nadien niet, want Silvie de kinesist kwam zich bezig houden met de benen en de longen van onze held en even later vervolledigde Marc van V!go nog eens het gezelschap.  Het sta-apparaat kon eindelijk getest worden.  Dat testen is tamelijk vlot verlopen, ook als was Elselien niet echt enthousiast, maar mensen, wat een gigantisch ding is dat.  Straks moeten we aan onze boerderij nog een stuk aanbouwen om dat toestel te kunnen zetten.

Daarna was het alweer tijd om te prikken.  De vorige maal was dit voor Elselien een nogal traumatische ervaring dus we hoopten allemaal dat het wat vlotter zou gaan.  Jammer genoeg merkten de verpleegster hier net hetzelfde op als vorige keer.  Die poort zit echt niet goed.  Ook vandaag lukte het niet van de eerste maal.  Nu zit de naald weer goed en kan ze opnieuw tien dagen dienst doen.

Tot slot kwam ook dokter Jansen, de neuroloog nog even binnen.  Zij gaat zich bezig houden met vervelende poorten en toch niet zo een schone urine.  Hopelijk kan zij zorgen dat alles opgelost geraakt.

Elselien was echt moe vandaag.  Reeds om acht uur lag ze met haar ogen dicht en vroeg ze of de TV af mocht.  ’t Is te hopen dat het morgen geen dolle dinsdag wordt, iets rustiger mag ook…

De dag begon mistig.  Het werd dus eerst een grijze ochtend.  Een ochtend die we vulden met wassen, ontbijten, bedden opmaken, TV kijken en nog een dutje doen.  Tegen dat de dochter weer wakker werd, kwam ook de zon piepen en  aangezien ze toen toch wel wat beter bij de les was, profiteerden we er van om even voor school te werken.  Voor de rest was er niet veel te beleven.  Weekend, weet je wel.  Zelfs de dokters waren in geen velden of wegen te bekennen.  De namiddag was gelukkig een beetje meer gevuld.  We kregen bezoek van oma en opa, de kinesist kwam Elselien blij maken met zijn IPV en beenoefeningen (en ze liet duidelijk blijken hoe leuk ze die IPV wel NIET vindt!) en even later kwam ook vake nog binnen.  Die kon dan ook zien dat onze held grote honger had gekregen van alle activiteiten in de namiddag en zelfs bijna drie boterhammetjes naar binnen speelde.

Morgen is er zo nog een dag die we moeten door komen.  Voorlopig wordt hij zelfs nog rustiger dan vandaag.  Ik zal maar eens zien of er geen leuke films zijn op TV in de namiddag.