De dochter heeft al maanden last van haar darmen.  Ze heeft voortdurend een dikke opgezette buik en als je er aankomt, vertrekt ze haar gezicht van de pijn.  Nu is er besloten dat ze lavementjes mag krijgen.  De eerste keer vertrouwde ze het niet erg, maar eens ze ondervond wat een opluchting het gaf, vroeg ze zelf om nog eentje te krijgen.  De dokter gaf aan dat ik dit ook thuis mocht doen.  Vandaag heb ik dus weer maar eens iets bijgeleerd.  Deze avond mocht ik zelf aan de slag met de kan, het zoute water en de sonde.  Vanaf nu mag ik dit ook doen.

Voor de rest willen ze toch nog eens bepalen hoeveel calorieën onze dochter nu eigenlijk nodig heeft, want terwijl ze twee jaar geleden nog onderaan de gewichtscurve schommelde, zit ze nu in de hogere regionen en dat is nu ook weer niet de bedoeling.

De wonden op haar rug en been werden ook nog eens gecontroleerd, maar die zagen er goed uit.  Voorlopig blijft iedereen daar nog af zodat ze verder mooi kunnen genezen.  Op de plaats waar de drukwonde steeds kwam, is nu nog een zachte bult.  Na verloop van tijd zou die ook moeten verdwijnen nu de schroef weg is, maar dat zal nog wel even geduld vragen.  Jammer genoeg heeft onze prinses toch nog regelmatig rugpijn.  Gelukkig bestaat er pijnstilling, want dit zal nooit meer helemaal verdwijnen.

Onze held doet het ondanks het verplicht op de kamer blijven vrij goed.  Zo goed en zo kwaad als het kan, vullen we de dagen met een beetje schoolwerk, spelletjes spelen en tv kijken.  Dag negen is zo ook weer voorbij.  Morgen dag tien…

Zeven dagen, zolang zijn we hier ondertussen alweer.  Een week geleden lieten we de zee achter en pakten we de valiezen terug in.  Gelukkig weet ik uit ervaring dat ons verblijf hier wel eens durft verlengd worden, daardoor had ik toch al genoeg kleding bij.  Nu begint de schuif wel leeg te geraken.  De vuile was heeft de zoon meegenomen naar huis, morgen brengt hij een nieuwe lading.  Over naar huis gaan wordt immers nog niet gesproken.  Stiekem hopen wij toch om ten laatste vrijdag verlossend nieuws te horen.  De antibiotica zullen we dan thuis nog een aantal weken moeten voortzetten, maar dat is geen probleem.

De gastro-enteroloog wil de komende dagen ook een lavement geven. Zo kunnen haar darmen eens helemaal leeg geraken en is ze hopelijk verlost van die enorm opgezwollen en gevoelige buik.

De dochter heeft vandaag ook heel veel in haar stoel gezeten.  In het ziekenhuis ligt onze prinses op een wisseldrukmatras.  Deze namiddag besloot die er echter de brui aan te geven.  De matras liep steeds plat.  De uitleendienst werd gebeld, maar in het hele ziekenhuis bleek geen enkele matras meer beschikbaar.  Gelukkig had ze wel nog luchtmatrasjes en zo kon ze na meer dan twee uur toch terug in bed.  De rest van de middag is ze blijven liggen.  Ze was doodop en vroeg ook een pijnstiller.

Ondertussen is ze al bekomen en ligt ze nog even te genieten van de rust.

Morgen een nieuwe dag en de start van week twee.  We tellen af…

Een luie zondag in het ziekenhuis met een deur die dicht blijft.  Een luie zondag met heel veel tijd voor knutseldingetjes.  Er werd geschilderd, gevouwen, getekend en glitters uitgestrooid.  De dochter heeft zich uitgeleefd vandaag.  Samen met de mama van kleine kadee werden heel wat knutsels uitgewisseld.  Wij mochten een kraanvogel, een konijn en nog een paar extra’s vinden aan de deur.  Van hieruit vertrok een glittersticker, een bladwijzerbeestje en een vlinder om kleine kadee en zijn mama op te vrolijken.  Zo werd die lange zondag regelmatig onderbroken.

Ook vake mochten we terug verwelkomen. Samen speelden we nog een oeroud taalspelletje en werd er nog wat plezier gemaakt.

Op gezondheidsvlak gaat het een beetje op en af.  Het ene moment voelt ze zich kiplekker, vlak nadien kan ze zich weer zo slap en misselijk voelen.  Ze krijgt dan ook flink haar medicijnen in alle mogelijke regenboogkleurtjes.  Gelukkig kon ze wel genieten van het dessertje op de middagplateau.  Een eclair vindt onze prinses het lekkerste dat er is.

De dag loopt weer op zijn laatste benen.  Morgen is het weer gewoon maandag en zijn ook de artsen weer op post.  We zijn benieuwd wat ze nu nog uit hun mouw gaan schudden om ons terug uit het ziekenhuis te krijgen.

Het is vakantie, maar dit wil niet zeggen dat er geen ziekenhuisritjes op het programma staan.  Vandaag was zo één van de aangekruiste dagen in onze agenda dus ondanks de dichte mist, zaten we om half negen al in de auto richting Jette. Goed op tijd parkeerden we de auto en stapten/reden we richting ingang.  Binnen was het heel goed merkbaar dat het vakantie was, het was er opvallend rustig.  Op dageenheid liet de dochter nog eens wat bloed aftappen en ook de 24uurscollectie van de urine werd afgegeven.  Nadien mochten we bij de nefroloog langs.  Die beloofde om de resultaten zeker vandaag nog door te bellen.  We sprongen ook nog binnen bij pneumologie.  De buis van onze held haar bipap was immers deze ochtend gesneuveld en gelukkig regelen zij dan de vervanging.  We trokken ook nog naar de apotheek.  In de dagdozen van de tpn ontbraken nog een aantal naalden en die mochten we gaan ophalen.  We zagen ook nog een aantal andere artsen en verpleegkundigen en bij allemaal hebben we beloofd dat we in 2016 niet meer terug komen.  Nog drie dagen, dat zou toch wel moeten lukken.

Deze namiddag kreeg ik zoals beloofd telefoon van de nefroloog.  We mogen voort doen zoals we bezig zijn en de volgende controle is pas over twee weken. Om het jaar af te sluiten was dit wel positief nieuws.  Nu is het hopen dat we het nieuwe jaar even positief kunnen inzetten.