Het is woensdag vandaag, dat wil zeggen dat ons wekelijkse tripje naar het UZ Brussel op het programma stond.  Het zou even over en weer worden, tegen de middag gingen we weer thuis zijn, dachten we…  Het draaide weer maar eens anders uit.  De dochter voelde zich weer helemaal niet goed en vertelde dit ook aan de neuroloog die ze al tegen kwam bij de inschrijving.  Die besloot dat ze dan toch eens wou langs komen op dageenheid.  We wisten ook dat de gastro-enteroloog binnen zou springen, want hij moest nog voor voorschriftjes zorgen.  Verder moesten we gewoon het voedingsdagboek van Elselien afgeven en zou haar poort herprikt worden.  Het aanprikken ging ongelooflijk vlot.  De naald bleek onmiddellijk goed te zitten, maar jammer genoeg kwam er geen bloed uit.  Dit had ik de voorgaande dagen ook ondervonden, maar ik had gehoopt dat dit probleem met een nieuwe naald zou opgelost zijn.  Er werd dan besloten om weer maar eens actosolv, een soort ontstopper voor de poort, te proberen.  Deze keer loste er echter niets op.  Het gevolg was dat er dan een controle-echo op de planning kwam, die echo veranderde dan op de röntgenafdeling nog in een foto omdat de echo niet duidelijk genoeg was.  We hadden ook al de neuroloog en de gastro-enteroloog en de arts die het voedingsdagboek nodig had op bezoek gekregen.  Geen afspraken en toch een overleg met drie artsen die tijd maken voor een lang gesprek.  Er werd besloten om toch nog eens een ander medicijn te proberen.  Om dit te mogen starten, was er echter ook nog een ECG nodig.  dit werd er ook nog even tussen gepland.  Tussendoor zagen we dan nog Nikki van de planning omdat een MRI die al voorzien was, misschien toch beter wat vroeger kwam.  (Maandagvoormiddag mogen we dus nog eens naar Brussel!)

We zijn deze ochtend om 9 uur vertrokken.  Deze namiddag zouden we tegen 15.00 uur bezoek krijgen.  Ik ben met Elselien thuis gekomen om kwart over 5.  Ons bezoek is dan maar deze avond langs gekomen met de lekkere taart die Veerle gebakken had.  Het was een fijne afsluiter van een heel lange dag.  Die lange dag in Brussel had echter één enorm voordeel, wij zijn thuis gekomen in een huis dat er heel netje uitzag.  Een schat van een zoon en een lieve echtgenoot hadden de hele dag gepoetst.  Vandaag had ik echt twee nieuwe mannen in huis!

Ik was het bijna vergeten, maar naar een ziekenhuis kom je duidelijk niet om zelf uit te rusten.  Gisteravond was er bloed afgenomen om eens een paar zaken te controleren.  Een formaliteit dat ik, maar dat was helemaal fout gedacht.  Uit de testen kwam naar buiten dat de dochter te weinig Kalium heeft.  Blijkbaar kan dit voor heel wat problemen zorgen, dus werd er besloten om extra Kalium te geven via haar infuus.  Voor dat mag gegeven worden, moest er echter eerst een hartfilmpje gemaakt worden.  Dit was vooral om zeker te zijn dat er niets mis was met haar hartje door het kaliumtekort.  Het filmpje zag er vrij goed uit behalve, …  toch nog iets dat niet helemaal klopte.  Het klopte al niet in juni, maar nu in december week het nog wat verder af van de norm.  Het resultaat was dat er ook nog een monitor de kamer binnen kwam.  Elselien hangt nu nog steeds aan die monitor.  Leuk vindt ze het niet, maar we moeten wachten op de beslissingen van de cardioloog voor ze haar er af halen.

De nacht was héél kort en erg onderbroken.  Ondertussen weten we ook dat we woensdag niet thuis zullen zijn.  We hopen nu op vrijdag.  De problemen van onze prinses zijn blijkbaar toch nog wat ingewikkelder dan we dachten.