wolkenspinsels

2016-10-09-14-36-33

Zondagmiddag, van achter het raam zie ik de witte wolken die gevolgd worden door grijze.  Af en toe verschijnt er een grote vlek blauw en doet de zon haar uiterste best om de wolken te doen verdwijnen.  Maar het lukt niet, de wolken zijn met te veel.  Er komen vanachter de gebouwen steeds nieuwe.  De lucht lijkt wel een metafoor voor mijn eigen gedachten.  Kleine zorgen, grote zorgen, fijne momenten, stapjes vooruit en toch weer een domper krijgen.  Een zondagmiddag in een ziekenhuis, leeg, lang, doods.  Een zondagmiddag van denken, piekeren, wensen en toch weer hopen tegen beter weten in.

3 gedachten over “wolkenspinsels”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *