Categoriearchief: poortkatheter

tegenslag

De kogel is door de kerk. Na de catastrofale nacht van gisteren en de moeilijke start vandaag, is beslist dat we morgen niet vertrekken. Zelfs Elselien ziet in dat het niet verantwoord is om morgen richting zee te rijden. De dokters hebben wel beloofd dat ze er alles aan zullen doen om ons maandag in die ziekenwagen te krijgen. Om te zorgen dat dit lukt, is er vandaag een heel bataljon artsen aan haar bed gepasseerd. Eerst zagen we de pediaters één voor één voorbij komen. Er werd dan beslist dat er een echo van de nieren moest komen. Gelukkig wees die uit dat er met de nieren niets aan de hand was. De lever is wel iets vergroot, maar dit wordt in het oog gehouden. Ook de cardioloog maakte haar opwachting en had haar echografietoestel mee. Zij heeft gekeken of er een ontsteking op de tip van de poortkatheter zat en of er geen ontsteking op de hartkleppen was. Bij het bloedonderzoek hebben ze daar immers een beest gevonden. Ze weten alleen nog niet goed welk beest (of beesten) het zijn. De hartkleppen zagen er OK uit. De tip was moeilijk te zien, maar ze zag er toch wat aangetast uit. Dit wordt ook verder nagekeken. Morgen beslissen ze of er nog andere antibiotica moet opgestart worden. Dokter Hauser, de gastro-enteroloog heeft ook beslist dat er antibiotica moet opgestart worden. Doordat ze al zoveel antibiotica heeft gehad (en nog krijgt), is haar darmflora aangetast. Om dit weer goed te krijgen geven ze nu begrijpe wie begrijpe kan, een ander antibioticum. We zagen ook nog een hele horde hematologen passeren. Die zie ik liever niet, maar zij kwamen Elselien bestuderen en vonden dat er met het bloed ook iets niet zo goed was. Er zijn te weinig bloedplaatjes en witte bloedcellen. Morgen wordt dit ook weer gecontroleerd.
Er is dus werk aan de winkel, maar we blijven er in geloven. Tegen maandag moet alles zodanig te doen zijn, dat we kunnen vertrekken. Desnoods met infuuspaal en pompen.

Ik heb me ook nog verder bekwaamd in het verpleegster zijn. Vanaf nu kan ik ook sonderen. Weer iets bij geleerd. Moeilijk was het niet, na 1 keer had ik het onder de knie en zelfs onze kleine muis is op haar gemak als ik het doe. Opluchting dus, toch één ding dat goed gelopen is vandaag.

Tot slot is ook de rolstoel klaar. Nu kon ze helemaal alleen naar de speelzaal rijden. Zelfs de infuuspaal moest niet mee, we kunnen alles aan de stoel hangen. Weer een stapje verder in haar onafhankelijk zijn.

hahaha

Gisteravond is het hier nog heel leuk geworden.  ’s Ochtends was haar poortkatheter herprikt en in de loop van de dag bleek dat hij steeds meer weigerde dienst te doen.  Alleen als je er voortdurend op duwde bleef de voeding en de medicatie lopen.  Dit is natuurlijk niet de bedoeling en ’s nachts wil een mens ook wel heel graag eens slapen.  Toen hij rond 9 uur nog steeds elke vijf minuten de pomp alarm liet slaan, was de maat vol.  De nachtverpleegkundigen stelden voor om gewoon opnieuw te prikken.  Je kan je misschien voorstellen dat Elselien daar helemaal niet happy van werd.  De traantjes kwamen weer, maar gelukkig was er een oplossing.  De voeding werd stil gezet, de naald werd verwijderd en er werd slaapzalf op de poort gesmeerd (=emla voor de kenners) Deze moest een uurtje inwerken en in tussentijd kon ze verder kijken naar haar film.  Naast de zalf hadden ze hier nog een wondermiddel.  De kar met lachgas werd binnengereden.  De dochter was in eerste instantie nog heel sceptisch over de werking van dat gas, maar was toch bereid om het te proberen.  Ik moet zeggen, het resultaat was verbluffend.  Ze kraamde de grootste onzin uit, moest om de flauwste opmerkingen lachen en vroeg na de prik of de naald er nu al uit was.  Ze was zo opgelucht van het miezerige prikje, dat ze de kar voor volgende week ook al besteld heeft.

En de pomp, die heeft flink gewerkt de voorbije nacht.  Alleen jammer dat ook de antibiotica  via het infuus moet en dat dit op het spokenuur opgestart wordt.  Zij slaapt er door, ik daarentegen…