Thuis

Zesentwintig november reed dochterlief kamer tien van het kinderziekenhuis binnen. Zesentwintig januari reed de ziekenwagen onze straat in en rolde ze terug de woonkamer binnen. Exact twee maanden is ze van huis geweest. Twee loodzware maanden, maar we sloten ze af op een prachtige plek met prachtige mensen. Deze ochtend werd onze prinses met een dubbel gevoel wakker. Ze keek er naar uit om weer naar huis te gaan, maar tegelijk wou ze de veilige omgeving van Villa Rozerood niet achterlaten. De hele voormiddag bleef ze dit gevoel houden. 

Kwart over twee hoorden we de wieltjes van de brancard ratelen en had ze nood aan een stevige knuffel. Gelukkig waren er twee heel lieve ambulanciers die haar snel op haar gemak stelden en onder een flauw winterzonnetje namen we afscheid van een fantastisch team.  Een goed anderhalf uur later reden we onze straat in. Haar bed stond al klaar, vake en grote zus verwelkomden haar met open armen en kleine grote zus zorgde voor een lekker avondmaal. Als klap op de vuurpijl kwamen zelfs oma en opa op bezoek. Al die weken had ze oma niet meer gezien in het echt en dus waren er nu twee heel gelukkig. 

Nu is ze pompaf. Na de wondverzorging die ook hier thuis moet gebeuren, gaf ze aan dat ze moe was.  Weer in haar eigen bed kan ze nu de nacht in, haar dromen dromend en knuffels stevig in haar armen geklemd. 

11 gedachten over “Thuis”

  1. Fantastisch! Wat een kranige dame zeg! Een zalig gevoel voor jullie allen om haar weer thuis te hebben. 👏🏻👍💐

  2. Een (super)langdurig ziekenhuisverblijf is zo erg,/verschrikkelijk… Maar toch: ‘gelardeerd’/afgesloten met een (super)weekje VR, lijkt het plots al iets korter! Ooit was het anders, nog erger (???): op 10/12/1970 werd ik ‘verwelkomd’ in UZGent; op paaszaterdag 1971 mocht ik eindelijk naar huis 🙂 Brute pech: die dag (lang voor er sprake was van de klimaatopwarming) lag de sneeuw te dik !!! M’n papa kon mij met zijn kleine Volkswagentje niet komen halen 🙁 … Nog enkele dagen blijven dan maar… Uiteindelijk raakte ik toch thuis. M’n (toenmalige) hond was zo blij: “Goed dat je weer thuis bent, na die paar dagen” zei hij… Alles is zo relatief; een hond heeft nu eenmaal geen tijdsbesef en van VR was er nog geen sprake <3

  3. Voor mij terug “over water”. Hopelijk mag dit nu zo blijven, zalig terug thuis, rustig, geniet van het samenzijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *