terug

Terug in het UZ van Brussel, het doet raar.  De vorige keer maakten we hier een intense periode mee.  We leerden hier enorm veel mensen kennen en ontdekten een heel meelevend team.  Dat merkten we ook vandaag al onmiddellijk toen we toekwamen.  Twee verpleegsters die samen met Elselien op de foto wilden.  Ze was nog geen twee minuten in het ziekenhuis of daar was haar blije lach alweer.  Ook op de afdeling werd ze weer met open armen ontvangen.  Kamer 42 was gereserveerd (en het is echt een grote deze keer!)  Jammer genoeg kwam er eerst nog eens een stagiair-arts het intake-gesprek doen.  Ik weet het wel, die mensen moeten het ook leren, maar onze dochter heeft nu eenmaal een nogal uitgebreid dossier.  Dat leg je zomaar niet uit.  Ik heb het geprobeerd, maar had toch de indruk dat hij niet alles begrepen had.  De echtgenoot vond dat ik er zelfs vrij kalm ben bij gebleven.  Ik was wel blij toen de gastro-enteroloog binnen kwam.  Daardoor konden we tenminste praten tegen iemand die wel wist waar het over ging.  Ook voor hem was snel duidelijk dat er met het gewicht van onze held iets aan de hand is.  Nadat we eerst zoveel moeite moesten doen om het ondergewicht onder controle te krijgen, moeten we nu opletten voor het tegenovergestelde (en het komt niet omdat ze teveel eet!)  Ook de diëtiste en de zaalarts die Elselien maar al te goed kende (ze heeft het ook voor hem toen nog spannend gemaakt door voor een urosepsis te zorgen) kwamen al een eerste maal langs en de orthopedist wou zijn meest memorabele patiënt ook nog wel een keer zien.  Hij was vooral opgelucht dat al het materiaal goed blijft zitten en niet voor vreemde dingen zorgt.  Even later kwamen ook Marc en Thomas van V!go met de nieuwe zitschaal.  Woensdag volgt er een volgend pasmoment.  Tussendoor werd er ook nog gewogen en afspraken gemaakt over medicatie, vocht en sonderen en werd er een bezoekje gebracht aan de röntgenafdeling.  De dag was dan ook goedgevuld.

Toch was er ook nog even tijd voor Elselien om haar meest favoriete afdeling te bezoeken.  De speelzaal verwachtte haar al en daar kon ze haar zinnen weer helemaal verzetten door te knutselen, te spelen en vooral veel te giechelen zoals alleen meisjes van 13 dat kunnen.

3 gedachten over “terug”

  1. Zoals ik het lees, was het net een beetje thuis komen. Hoe kan het ook anders na al die maanden? Hopelijk verloopt alles ginder vlotjes zodat jullie toch weer snel naar jullie échte thuis kunnen terug keren. Ondertussen wens ik dat Elselien toch nog wat mag genieten van haar SUPER speelzaal. Dikke knuffel. X

  2. Wat een heftige dag. Ik kan goed geloven dat de speelzaal haar voorkeur had . Beter om zelf te kiezen wat je wil doen dan al die onderzoeken te moeten ondergaan. Hopelijk duurt het verblijf er net lang en mag E. snel weer naar huis.

  3. Wat fijn dat er een ziekenhuis is waar je je thuis kunt voelen (hebben wij ook). Toch vraag ik me af waarom artsen in opleiding bij iedereen een intake moeten afnemen. Daar zouden ziekenhuizen iets meer over na moeten denken. Een ingewikkeld verhaal 100x te moeten vertellen is echt teveel gevraagd van ouders, maar je hebt je goed gehouden Ilse!!! Hopelijk morgen weer naar huis!

Laat een reactie achter op Irene Caubo Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *