Categorie archief: ziekenhuis

Een klein probleem

Een

Gebroken

Middenvoetsbeentje

Gips

Rust

Niets doen

Tja, ik brak vorige week woensdag een middenvoetsbeentje terwijl ik de rolstoel vast maakte in de auto.  Wie mij een beetje kent, weet dat ik veel zorg draag voor de mensen rondom mij, maar af en toe mezelf dan wel eens durf te vergeten.  De voorbije dagen mankte ik dan ook nog lustig rond, maar vandaag besloot ik om toch maar naar spoed te gaan, deze keer eens niet met echtgenoot of kinderen maar voor mezelf.  Gelukkig was het daar heel rustig en moest ik nergens lang wachten.  Na de foto kwam al snel het verdikt: een gebroken middenvoetsbeentje.  De remedie was ook eenvoudig: ingipsen en absolute rust…

De dokter raadde me aan om toch maar hulp te zoeken, want zo zou ik niet voor onze held kunnen zorgen.  Gelukkig bestaat er een plaats waar die hulp te vinden is. Morgen vertrekken we met ons tweeën naar De Panne voor de rest van de week.

Hopelijk krijg ik maandag een gewone loopgips…

Krukken

Kleine grote zus mag eindelijk ook de middelbare schoolpoort achter zich dicht trekken, maar ze zal wel wat hulp nodig hebben.  Sinds vandaag heeft ze krukken nodig.  Een uitje met de KSA eindigde in mineur voor haar.  De zwembeurt zorgde voor een dikke blauwe en pijnlijke teen.  Deze ochtend zag het er nog niet veel beter uit, dus maakten we een uitstapje naar de spoedafdeling van het plaatselijke ziekenhuis. Daar maakte ik ze maar snel duidelijk dat de hulp niet voor kleine zus, maar wel voor grote zus was.  Het verdict luidde een barst in haar dikke teen en twee tot vier weken rust.  Wie onze spring in het veld een beetje kent, weet dat dit een enorme opgave is voor haar.  Ze is echter gemotiveerd.  11 juli vertrekt ze op kamp met haar geliefde jeugdbeweging en dat wil ze echt niet missen (desnoods neemt ze wel een rolstoel mee!)

Haar proclamatie morgen zal ze op krukken doen en het optreden met de eindklas dans mag ze ook op haar buik schrijven.  Maar er is toch ook één voordeel: nu moet ze niet zelf inpakken voor de verhuis, onze pasja mag de rest instructies geven!

Prikperikelen

De dochter heeft een poortkatheter, pac, port-a-cath of hoe je dit ding ook wilt noemen.  In februari 2015 werd de eerste geplaatst en daar hebben we op gevloekt en gemopperd.  Talloze keren moesten we onverwacht naar het uz omdat het niet lukte om hem aan te prikken. Niet door de thuisverpleegkundige, niet door het gespecialiseerd team, ook niet door mijzelf of door de verpleegster in Villa Rozerood.  Niet in het uz Gent, niet in het ziekenhuis van Oostende…  De vorige zomer gaf die poort uiteindelijk helemaal de geest.  Ze was stuk, versleten, en dat na amper anderhalf jaar.  Er werd een nieuwe geplaatst en iedereen herademde.  Wat een verbetering.  Plots was het prikken een fluitje van een cent.  Ik kon het helemaal zelf en de onverwachte prikuitstapjes behoorden tot het verleden. Tot twee weken geleden… De poort zat anders, het lukte me niet, zelfs niet na drie keer proberen.  Ook de verpleging in het uz keek vreemd op.  Hoe kon dit nu, ze was inderdaad verschoven.  Ook vandaag is het niet gelukt.  Er zit niets anders op dan onze plannen aan te passen en morgen weer maar eens richting Brussel te rijden.

Soms, heel soms, word ik er zo moedeloos van… Soms…

‘k Zag twee beren…

Gisteren was een minder fijne dag.  In plaats van een half dagje ziekenhuiscontroles, werd het een hele dag.  Sinds lang was ook het prikken van de poort niet gelukt en mochten ze dit op de dageenheid ook eens proberen.  Gelukkig konden ze daar de poort wel vinden, want ze bleek weer eens op wandel gegaan.  De rest van de dag hielden we het dan maar rustig door nog even te gaan wandelen en spelletjes te spelen.  Ook kregen we nog bezoek van Lesley van Bring a Smile.  Zij heeft er vorig jaar voor gezorgd dat de helden van ketnet bij de dochter op bezoek kwamen.

Vandaag stonden er weer fijne dingen op de planning.  In de voormiddag mocht onze prinses koekjes gaan bakken en na de middag trokken we naar de Olmense Zoo.  Hier waren we nog nooit geweest, maar we waren blij verrast toen we sommige delen van het park zagen.  Het berenbos met zijn bewoners was echt wel de moeite.  Een witte wolf en een roedel vossen zie je immers niet elke dag.  Onze held kreeg echter al vrij snel pijn, dus zijn we na een kleine twee uurtjes maar terug richting Brasschaat gereden waar ze  kon liggen om haar been tot rust te laten komen.

Ikzelf ben samen met de buurvrouw ondertussen nieuwe plannen aan het maken.  Onze oorspronkelijke blogvriendschap is na een hele tijd geëvolueerd tot een echte vriendschap waarbij je mekaar begrijpt met een half woord en dat mogen we natuurlijk niet laten verwateren.

hoera

Het was vandaag een ietwat vreemde dag.  Deze ochtend stapte de verpleger de kamer binnen en nogal toevallig bleek uit zijn opmerkingen dat we blijkbaar naar huis mochten.  Op de briefing was dit meegedeeld, vertelde hij.  Ik was echter nog niet zeker zolang ik de zaalarts niet had gesproken.  Toch begon ik al in te pakken.  Even later bleek de zaalarts op zoek naar mij om een paar zaken te bespreken.  Er moest immers heel wat geregeld worden om inderdaad naar huis te kunnen.  Tot slot vroeg ik de dokter wanneer de draadjes van de operatie  er uit mochten.  Ze keek even verbaasd.  Dit waren ze uit het oog verloren.  Door de verschillende complicaties was de oorspronkelijke reden van de opname wat op de achtergrond geraakt.  Uiteindelijk werd beslist om dan toch nog één nachtje te blijven, dan konden de draadjes nog verwijderd worden tijdens de opname.  De valiezen en zakken pakte ik nog niet terug uit, ik kon er wel uitvissen wat we nog nodig zouden hebben.  We vulden de dag verder met het herprikken van de poort,  babbels met de mama van kadee en lezen en zo kabbelde de laatste dag verder.  We kregen nog een laatste bezoek van de gastro-enteroloog en ook de hoofdarts sprong nog even binnen.

Plots, iets na drie uur kwam één van de favoriete verpleegsters van de dochter binnen vallen met de mededeling dat ze de draadjes kwam verwijderen.  Dit hield dan ook in dat we dus toch naar huis konden.  Maar eerst moesten die draadjes er uit.  Het eerste in haar been was nogal weerbarstig, maar met wat hulp van een doortastende verpleger lukte het toch om die draad weg te krijgen.  De twee volgende draadjes gingen gelukkig heel wat vlotter.

Nu bleef enkel het inpakken en verzamelen van het materiaal nog over.  Ook dit verliep natuurlijk niet vanzelf, maar met wat hulp van een fantastische verleegster hebben we alles toch in orde gekregen.

We namen afscheid van kleine kadee en zijn mama die jammer genoeg nog even moeten blijven.  Hopelijk krijgen ze binnenkort ook goed nieuws en kunnen ze de deur achter zich dicht trekken en toen konden we eindelijk gaan.

We zijn weer thuis, onze eigen zetel, een eigen bed, opnieuw samen leven.  Terug een gezin.

Darmen

De dochter heeft al maanden last van haar darmen.  Ze heeft voortdurend een dikke opgezette buik en als je er aankomt, vertrekt ze haar gezicht van de pijn.  Nu is er besloten dat ze lavementjes mag krijgen.  De eerste keer vertrouwde ze het niet erg, maar eens ze ondervond wat een opluchting het gaf, vroeg ze zelf om nog eentje te krijgen.  De dokter gaf aan dat ik dit ook thuis mocht doen.  Vandaag heb ik dus weer maar eens iets bijgeleerd.  Deze avond mocht ik zelf aan de slag met de kan, het zoute water en de sonde.  Vanaf nu mag ik dit ook doen.

Voor de rest willen ze toch nog eens bepalen hoeveel calorieën onze dochter nu eigenlijk nodig heeft, want terwijl ze twee jaar geleden nog onderaan de gewichtscurve schommelde, zit ze nu in de hogere regionen en dat is nu ook weer niet de bedoeling.

De wonden op haar rug en been werden ook nog eens gecontroleerd, maar die zagen er goed uit.  Voorlopig blijft iedereen daar nog af zodat ze verder mooi kunnen genezen.  Op de plaats waar de drukwonde steeds kwam, is nu nog een zachte bult.  Na verloop van tijd zou die ook moeten verdwijnen nu de schroef weg is, maar dat zal nog wel even geduld vragen.  Jammer genoeg heeft onze prinses toch nog regelmatig rugpijn.  Gelukkig bestaat er pijnstilling, want dit zal nooit meer helemaal verdwijnen.

Onze held doet het ondanks het verplicht op de kamer blijven vrij goed.  Zo goed en zo kwaad als het kan, vullen we de dagen met een beetje schoolwerk, spelletjes spelen en tv kijken.  Dag negen is zo ook weer voorbij.  Morgen dag tien…

werkdruk

Ooit schreef ik het al eens, iets over te veel patiëntjes en te weinig verpleging.  Ik moet het opnieuw schrijven.  De werkdruk bij het verplegend personeel op deze afdeling ligt hoog, veel te hoog.  Er liggen een paar ernstig zieke kinderen op de gang die veel ondersteuning en opvolging nodig hebben en de hele tijd zie je de verpleegkundigen letterlijk heen en weer hollen.  Het gevolg is dat de andere patiëntjes soms veel geduld moeten hebben.  Dat is echter niet het enige probleem, geduld hebben we in overvloed.  Wat ik nu voor het eerst meemaak tijdens onze vele verblijven is dat er fouten worden gemaakt.  Fouten met medicatie die niet zouden mogen.  De vorige opnames hield ik alle medicatie bij en zag ik er nauwgezet op toe dat de dochter alles op het juiste uur in de juiste dosis kreeg.  Wanneer iets bijna op was, signaleerde  ik dit en kon er nieuwe besteld worden.  Nu mag het niet meer op deze manier.  Alles moet centraal blijven. Medicatie mag niet meer op de kamer zijn omdat dat van GCI, een controlemechanisme dat de hele werking logger maakt, niet meer is toegestaan. Anders krijgt het ziekenhuis zijn label niet.

Controle en veiligheid zijn nodig, maar als daardoor de werkdruk nog hoger wordt, wordt de kwaliteit van de zorg net lager en dat kan nu toch de bedoeling niet zijn…

Zeven

Zeven dagen, zolang zijn we hier ondertussen alweer.  Een week geleden lieten we de zee achter en pakten we de valiezen terug in.  Gelukkig weet ik uit ervaring dat ons verblijf hier wel eens durft verlengd worden, daardoor had ik toch al genoeg kleding bij.  Nu begint de schuif wel leeg te geraken.  De vuile was heeft de zoon meegenomen naar huis, morgen brengt hij een nieuwe lading.  Over naar huis gaan wordt immers nog niet gesproken.  Stiekem hopen wij toch om ten laatste vrijdag verlossend nieuws te horen.  De antibiotica zullen we dan thuis nog een aantal weken moeten voortzetten, maar dat is geen probleem.

De gastro-enteroloog wil de komende dagen ook een lavement geven. Zo kunnen haar darmen eens helemaal leeg geraken en is ze hopelijk verlost van die enorm opgezwollen en gevoelige buik.

De dochter heeft vandaag ook heel veel in haar stoel gezeten.  In het ziekenhuis ligt onze prinses op een wisseldrukmatras.  Deze namiddag besloot die er echter de brui aan te geven.  De matras liep steeds plat.  De uitleendienst werd gebeld, maar in het hele ziekenhuis bleek geen enkele matras meer beschikbaar.  Gelukkig had ze wel nog luchtmatrasjes en zo kon ze na meer dan twee uur toch terug in bed.  De rest van de middag is ze blijven liggen.  Ze was doodop en vroeg ook een pijnstiller.

Ondertussen is ze al bekomen en ligt ze nog even te genieten van de rust.

Morgen een nieuwe dag en de start van week twee.  We tellen af…

Vanco of toch iets anders

De clostridiumbacterie, ze zorgt hier voor hoofdbrekers.  Geven ze de dochter flagyl of vancomicyne of toch nog iets anders.  Dat dat andere wel iets afgrijselijks duur is, vertelden ze dan nog even.  Misschien wordt het wel al terugbetaald, wordt er geopperd.  Wie weet, we zullen zien…

Er is ook nog een andere mogelijkheid, een transplantatie, meer zelfs, een stoelgangtransplantatie.  Even een shakeje maken en dan via de sonde naar binnen.  Liefst toch maar geen gastrostomiesonde, als je dan moet braken, is het niet zo smakelijk, laat ons maar een duodenale sonde nemen.  Het lijkt misschien wel wat geschikter.

Geven we meer vocht of toch nog wat minder?  Ontlasten we de nieren of spoelen we wat meer de blaas?  We zullen nog eens overleggen.

Dit was de teneur van de gesprekken vandaag aan het bed van onze dochter.  Zij vond de gesprekken een beetje bizar, ik moest me inhouden om niet te lachen.  Wat wel duidelijk is, is dat we nog niet naar huis zijn.  Woensdag bekijken de artsen het opnieuw.  Onze prinses vindt het allemaal maar niets.  Drie dagen werden er vijf en worden er nu al acht.

De stapel knutselwerkjes groeit aan, de uitwisselingen met kamer 31 draaien op volle toeren.  Morgen gaan we nog eens wat schoolwerk opnemen.  De dagen raken wel gevuld, maar toch, nergens beter dan thuis…

knutseltijd

Een luie zondag in het ziekenhuis met een deur die dicht blijft.  Een luie zondag met heel veel tijd voor knutseldingetjes.  Er werd geschilderd, gevouwen, getekend en glitters uitgestrooid.  De dochter heeft zich uitgeleefd vandaag.  Samen met de mama van kleine kadee werden heel wat knutsels uitgewisseld.  Wij mochten een kraanvogel, een konijn en nog een paar extra’s vinden aan de deur.  Van hieruit vertrok een glittersticker, een bladwijzerbeestje en een vlinder om kleine kadee en zijn mama op te vrolijken.  Zo werd die lange zondag regelmatig onderbroken.

Ook vake mochten we terug verwelkomen. Samen speelden we nog een oeroud taalspelletje en werd er nog wat plezier gemaakt.

Op gezondheidsvlak gaat het een beetje op en af.  Het ene moment voelt ze zich kiplekker, vlak nadien kan ze zich weer zo slap en misselijk voelen.  Ze krijgt dan ook flink haar medicijnen in alle mogelijke regenboogkleurtjes.  Gelukkig kon ze wel genieten van het dessertje op de middagplateau.  Een eclair vindt onze prinses het lekkerste dat er is.

De dag loopt weer op zijn laatste benen.  Morgen is het weer gewoon maandag en zijn ook de artsen weer op post.  We zijn benieuwd wat ze nu nog uit hun mouw gaan schudden om ons terug uit het ziekenhuis te krijgen.