Categoriearchief: vrienden

Bezigheid

Een aantal weken geleden  schreef ik over dochterlief en haar legoblokjes. Een hele hoop lezers schoten in actie en tot onze prinses haar grote verrassing stonden er plots een paar grote spiksplinternieuwe dozen voor haar neus. Op onze salontafel verrees de boomhut en in de legowijk verscheen een boekenwinkel.

Als klap op de vuurpijl kon ook haar meest gewenste doos gebouwd worden. Uit meer dan zesduizend blokjes kwam laag per laag, muur na muur, minaret na minaret de Taj Mahal tevoorschijn. Op de kast voor het raam staat nu in de zon een prachtig wit gebouw te stralen.

Dank je wel lieve lezers voor jullie kleine en grote giften. Jullie maakten met zijn allen onze superheld heel gelukkig. Voor jullie was het misschien een kleine moeite, maar voor haar was dit een groots gebaar.

Meisjes

Twee meisjes, twee stoelen, één schaduw. Alleen en toch samen. In stilte elkaar aanvoelen. Lachen en gibbelen.

Twee meisjes met elk hun verhaal. Een wonderbaarlijk boek van leven en overleven. 

Twee meisjes met elk hun zorgen en verdriet, maar ook met hun meisjesgeluk en houden van.

Twee meisjes, morgen zelfs met drie, genieten van het samenzijn, de aandacht en de liefde rondom hen.

Twee meisjes. En ik krijg er niet genoeg van om hen samen te zien. Ssst, ik stoor ze niet en ben blij met wat ik zie. Heel even staat de wereld stil en is er alleen nog de stilte en de rust tussen die twee meisjes. En heel zachtjes sluip ik weg op koussenvoeten en ik schrijf.

Kerstgeschenk

Een paar dagen geleden kreeg ik van een heel lieve vriendin de vraag of ik zin had om er even tussen uit te gaan. Zij wou de dag voor Kerst gerust bij dochterlief komen zodat ik met de echtgenoot een stapje in de wereld kon zetten. Zelf vond ze het maar een kleine moeite, maar voor ons was het een echt kerstgeschenk. Dank zij dat fantastische gebaar konden ook wij voor cadeautjes zorgen voor onze kinderen. 

De echtgenoot kwam extra vroeg naar Brussel, en na nog wat info uit te wisselen, vertrokken we met de tram richting binnenstad. Ik genoot van het samen zijn en hield mijn schat stevig vast. De geschenkjes hadden we al snel gevonden, ons middageten (voor het eerst in weken geen ziekenhuiseten) smaakte en de frisse buitenlucht deed deugd. Nu ben ik terug op kamer tien. Op de plateau met eten staat een stukje taart en alles oogt wat feestelijker. Thuis vieren ze met vijf, hier ‘vieren’ we met twee. Maar gelukkig zijn er een hoop lieve verpleegkundigen die ons allemaal een hart onder de riem komen steken.

Olievlek

Onze held beroert steeds meer mensen. De blog wordt zo een kleine duizend keer per dag aangeklikt, een berichtje op facebook van ambulancewens kreeg bijna zeshonderd reacties. Een wedstrijdje waar ik aan mee deed, zorgt er voor dat mensen die we van haar noch pluim kennen, bemoedigende woorden neerpennen.  Dat doet zoveel voor ons. Ik voel bijna de warmte en word er week van. Stille tranen rollen over mijn wangen om zoveel meeleven. 

Ik zou zo graag al die lieve volgers eens echt goed nieuws geven. Helaas, ook vandaag verliep weer in mineur. Een nieuw lek in de buikwand, toch weer hoge kootrts, misselijk en buikpijn, lage saturaties,.. de artsen lopen binnen en buiten. Acht keer per dag worden haar parameters opgevolgd en voor de enorme hoop medicatie, is er een heel schema uitgewerkt.

Ondertussen brandt ook kaarsje vier op de adventskalender. We zijn nu in de donkere dagen voor Kerst. Ik hoop alleen dat vanaf Kerst alles toch wat lichter zal worden 

Vriendinnen

Gisteren kwamen twee vriendinnen van onze held langs, maar ook vandaag werd ze verrast met een bezoekje. Al een paar dagen waren een paar gekke lieve klasgenoten mij aan het bestoken met berichtjes en op vrijdag riepen ze zelfs mijn hulp in om een verrassing te plannen. Deze namiddag klonk er geklop op de deur en stapten 4 verlegen dames de kamer binnen. Onze prinses straalde. Ze had dit helemaal niet verwacht. Al heel snel vulde een vrolijk gebabbel de kamer. Pakjes werden geopend en klasverhalen uitgewisseld. Even was ze weer gewoon een tiener tussen haar vriendinnen. Het ziek zijn was voor even vergeten.

Ook na hun vertrek lag ze nog na te genieten. Voor haar kon de dag niet meer stuk toen ook de zaalarts kwam vertellen dat de infectiewaarden in het bloed eindelijk aan het dalen zijn. Hopelijk blijft alles zo evolueren, want de koorts blijft, ondanks alle medicatie, nog steeds pieken.  We zijn nog niet thuis, maar de kleine lichtpuntjes wijzen wel al stilletjes de weg.

Warmte

De voorbije weken voelden we ons soms verstillen en kregen we het ijskoud, maar de laatste dagen voelen we steeds meer warmte. Zoveel mensen leven en voelen mee met ons. We krijgen lieve berichten en mooie woorden. Hartsvriendinnen van onze held en van mijzelf springen binnen en brengen wat van hun liefde mee. Hun knuffels laten me ontdooien en week worden en onze prinses krijgt sprankels in haar ogen door hun aanwezigheid.

Een geluksmuntje dat al eerder met de post toe kwam, hangt boven het bed samen met een ster die de donkere nachten verlicht. Een krachtengeltje houdt de wacht en laat me glimlachen. 

Ik prijs mij gelukkig met al die mooie mensen rondom ons, zonder hen zouden de dagen zwaarder, de tranen zouter en de nachten zoveel langer zijn.

Poëzie

Enkele weken terug was het gedichtendag. Ook op de school van dochterlief werd er rond poëzie gewerkt.  Ze kregen de opdracht om een gedicht creatief uit te werken.  Onze prinses zocht op internet een tekstje en van Johanna Kruit vond ze iets prachtigs. Samen bedachten we iets origineels. We zouden het gedicht op een muur in haar kamer kunnen zetten.  Er was maar één probleem: wie kon er mooi genoeg schrijven?

Vandaag is de tekst toch in het groot neergepend. Niet op de muur, maar op de badkamerdeur. Een heel fijne blog-zorgmama-vriendin kwam met echtgenoot en dochter afgezakt naar Mespelare en ontfermde zich over de deur. Het resultaat mag er zijn.  Sommige andere huisgenoten hebben al gevraagd of er nog deuren konden beschreven worden.

Dank je wel lieve E, je maakte onze prinses heel gelukkig. Voor jou was het misschien iets eenvoudigs, maar voor haar is het een lang gekoesterde wens die uit is gekomen.

Hoekje af

Ik kreeg al vaak te horen dat we een gezin zijn met een hoek af, prettig gestoord zou ook een goede omschrijving kunnen zijn.  Bij ons thuis is het zelden stil aan tafel. De maaltijden verlopen, voorzichtig uitgedrukt, nogal geanimeerd. Er wordt gelachen, gediscussieerd, ruzie gemaakt en weer bijgelegd. Aan onze tafel is altijd plaats voor extra eters en ook zij doen dan volop mee met de gesprekken.  We houden er ook van om bevriende gezinnen te ontvangen maar jammer genoeg loopt het met die afspraakjes vaak fout. Door ziekenhuistoestanden worden bijeenkomsten verplicht afgelast en ook de afstand tussen de respectievelijke woonsten is dikwijls groot. Er wordt dan ook heel wat gebeld of gechat om het gemis te compenseren.

En soms blijk je een vriendin te hebben waar nog een groter hoekje af is dan bij jezelf. Een vriendin die om zeven uur ’s morgens thuis vertrekt om anderhalf uur te rijden zodat we een lange babbel kunnen hebben, is iemand uit de duizend. We hadden er beiden duidelijk nood aan en genoten van onze wandeling en levensnoodzakelijke babbel. Zij bewondert ons gezin, maar ik heb voor dat van hen nog veel meer ontzag.

Vriendinnen met een hoekje  af, ze zijn onbetaalbaar. En het mooiste van al is dan nog wel dat ik er niet één, maar verschillende heb. N, K, E, … jullie zijn schatten.

Contact

Eén van de meest fantastische uitvindingen van de laatste jaren is toch wel het internet en de gsm. Voor de dochter vormen die de fijne lijn naar de buitenwereld. Hier in het ziekenhuis hoor ik regelmatig de gsm trillen en dan grabbelt onze prinses naar haar gsm. Regelmatig weerklinkt er dan een schaterlach door de kamer en zie ik haar opleven. Nu ze weer niet naar school kan, blijkt dat ze toch wel in een fijne klas is beland.

Vorig jaar begon ze in haar nieuwe school, zowel zij als wij hebben er nog geen minuut spijt van gehad. Nu hopen we alleen dat dochterlief snel weer haar klasgenoten in levende lijve kan ontmoeten.

 

Vreemden/vrienden

Vier volle weken zijn we hier al, 29 dagen in totaal, dat kan al tellen. En ook al zijn de dagen hier vaak goed gevuld met doktersbezoeken, kinésessies, de psychologe en de diëtiste die langs komen en de verzorging, toch kan het hier ook ontzettend saai zijn. Een collega-verzorgende-mama mocht dit ook al meermaals aan den lijve ondervinden en beraamde daarom een plan. Ze zit in een facebookgroepje met een heleboel madammen die haar ook steunden tijdens de lange opname van haar kleine kadee en besloot dat ze misschien nog wel iemand wilden bezig houden. Ze deed een oproep naar hulp/bezoek/een luisterend oor/speelmaatje/tettermadam en vandaag kregen de dochter en ik bezoek.  De mama en haar dochter kwamen binnen als wildvreemden, maar bij het buiten gaan, voelde het aan alsof we elkaar al veel langer kenden. De dochters speelden het ene spelletje na het andere en de mama’s babbelden de pannen van het ziekenhuisdak.

Dank je wel supermama van Kleine Kadee, dank je wel lieve niet meer vreemde mama en dochter voor jullie bezoek. We hebben genoten en hopelijk… tot ziens