Categoriearchief: vrienden

Hoekje af

Ik kreeg al vaak te horen dat we een gezin zijn met een hoek af, prettig gestoord zou ook een goede omschrijving kunnen zijn.  Bij ons thuis is het zelden stil aan tafel. De maaltijden verlopen, voorzichtig uitgedrukt, nogal geanimeerd. Er wordt gelachen, gediscussieerd, ruzie gemaakt en weer bijgelegd. Aan onze tafel is altijd plaats voor extra eters en ook zij doen dan volop mee met de gesprekken.  We houden er ook van om bevriende gezinnen te ontvangen maar jammer genoeg loopt het met die afspraakjes vaak fout. Door ziekenhuistoestanden worden bijeenkomsten verplicht afgelast en ook de afstand tussen de respectievelijke woonsten is dikwijls groot. Er wordt dan ook heel wat gebeld of gechat om het gemis te compenseren.

En soms blijk je een vriendin te hebben waar nog een groter hoekje af is dan bij jezelf. Een vriendin die om zeven uur ’s morgens thuis vertrekt om anderhalf uur te rijden zodat we een lange babbel kunnen hebben, is iemand uit de duizend. We hadden er beiden duidelijk nood aan en genoten van onze wandeling en levensnoodzakelijke babbel. Zij bewondert ons gezin, maar ik heb voor dat van hen nog veel meer ontzag.

Vriendinnen met een hoekje  af, ze zijn onbetaalbaar. En het mooiste van al is dan nog wel dat ik er niet één, maar verschillende heb. N, K, E, … jullie zijn schatten.

Contact

Eén van de meest fantastische uitvindingen van de laatste jaren is toch wel het internet en de gsm. Voor de dochter vormen die de fijne lijn naar de buitenwereld. Hier in het ziekenhuis hoor ik regelmatig de gsm trillen en dan grabbelt onze prinses naar haar gsm. Regelmatig weerklinkt er dan een schaterlach door de kamer en zie ik haar opleven. Nu ze weer niet naar school kan, blijkt dat ze toch wel in een fijne klas is beland.

Vorig jaar begon ze in haar nieuwe school, zowel zij als wij hebben er nog geen minuut spijt van gehad. Nu hopen we alleen dat dochterlief snel weer haar klasgenoten in levende lijve kan ontmoeten.

 

Vreemden/vrienden

Vier volle weken zijn we hier al, 29 dagen in totaal, dat kan al tellen. En ook al zijn de dagen hier vaak goed gevuld met doktersbezoeken, kinésessies, de psychologe en de diëtiste die langs komen en de verzorging, toch kan het hier ook ontzettend saai zijn. Een collega-verzorgende-mama mocht dit ook al meermaals aan den lijve ondervinden en beraamde daarom een plan. Ze zit in een facebookgroepje met een heleboel madammen die haar ook steunden tijdens de lange opname van haar kleine kadee en besloot dat ze misschien nog wel iemand wilden bezig houden. Ze deed een oproep naar hulp/bezoek/een luisterend oor/speelmaatje/tettermadam en vandaag kregen de dochter en ik bezoek.  De mama en haar dochter kwamen binnen als wildvreemden, maar bij het buiten gaan, voelde het aan alsof we elkaar al veel langer kenden. De dochters speelden het ene spelletje na het andere en de mama’s babbelden de pannen van het ziekenhuisdak.

Dank je wel supermama van Kleine Kadee, dank je wel lieve niet meer vreemde mama en dochter voor jullie bezoek. We hebben genoten en hopelijk… tot ziens

Vriendinnenkoekjes

Een kleine blikken doos, meer is er niet nodig een kleine blikken doos vol koekjes. Koekjes met liefde gebakken en nog meer liefde gegeven.

Vriendinnen zijn bijzonder, ze zijn om te koesteren en van te houden. Ze weten perfect wanneer ze moeten bellen voor een opbeurende babbel. Ze voelen wanneer je een portie zelfgebakken troostkoekjes nodig hebt. Ze zien je tranen en huilen mee, ze horen je opluchting en slaken een zucht van opluchting.

Vriendinnen, ik heb er een paar en ze zijn stuk voor stuk fantastisch.

Avant-vakantie

De voorbije week had onze jongste dochter al een paar dagen vrij.  Ook in ons geliefde Villa Rozerood bleek er plaats genoeg te zijn en zo voerde ik ze maandag naar De Panne waar ze de eerste nacht helemaal alleen zou blijven.  Hoewel, zo alleen was ze niet, want ook een klasvriendinnetje was samen met haar mama op het idee gekomen om naar zee te trekken.  Op dinsdagnamiddag, nadat de hele papierwinkel was afgewerkt en de auto eindelijk eens gewassen, maakte ik de rit nog eens.  Die paar dagen hebben me ongelooflijk veel deugd gedaan.  Nachtelijke babbels, babbels aan tafel en in de gang, de slappe lach krijgen naast ernstige gesprekken voeren, je hart kunnen luchten bij elkaar, tips krijgen en tips kunnen geven, genieten van het prachtige weer, we hadden spijt dat het weer donderdag was.

Ook de twee dochters beleefden de tijd van hun leven.  Het is enorm lang geleden dat ik onze prinses zo gezien heb.  Ze zat vol energie en samen met haar vriendinnetje trok ze op uitstap, werd er geknutseld en gekookt en vooral ook veel gegiecheld.  Op woensdagochtend hadden de twee meisjes dan ook beiden een dipje, maar tegen de middag kregen ze gelukkig weer wat meer fut.

Vrijdag is onze held ook nog even naar school geweest om mee te genieten van een toneel rond faalangst en stress.  Als afsluiter kreeg ze ook nog een heel mooi rapport mee naar huis en was ze klaar om de paasvakantie te starten.

200%

De voorbije tien dagen heeft onze held geleefd aan 200%.  Ze voelde zich goed, was amper misselijk en had weer meer energie.  Ze raakte de dag door zonder ochtendslaapjes en middagdutjes.  Ze kon zelfs twee maal samen met vriendinnen er op uit.  Het ene weekend trok ze naar K3, het andere weekend genoot ze van het Gala van de gouden K’s.  Tussen de vele ziekenhuisritten door volgde ze enthousiast bednet en bouwde ze verder aan gaar legohuizen.  Ze speelde uren gezelschapsspelletjes met de zussen en broers en profiteerde volop van de goede momenten.  We weten immers nooit hoe lang het zal duren.

Jammer genoeg kwam er gisteren een abrupt einde aan de mooie dagen.  Plots was de misselijkheid weer volop aanwezig en ook haar temperatuur vertoonde waarden die we liever niet zien.  Vandaag werden we op dageenheid verwacht en onze held is ook hier duidelijk niet OK.  Het nierbekken is steeds in de buurt en dat is jammer genoeg vaak genoeg nodig.

Hopelijk komt ze er weer snel boven op en kan ze opnieuw genieten van het leven zoals de voorbije twee weken.

vriendschap

Als je nood hebt aan een babbel, zit ze steeds voor jou klaar.  Heb je behoeft aan een knuffel, ze komt hem persoonlijk geven.  Is een beetje peptalk noodzakelijk, ze is er voor jou.  Wil je eenvoudigweg wat klagen en zagen, haar luisterend oor is beschikbaar.  Is een goede lachsessie noodzakelijk, ze doet met je mee.

Ze is zo iemand bij wie je je kinderen wel even kan achterlaten.  Staat je auto in panne of heb je geen vervoer, ze staat paraat zelfs als ze daarvoor tweehonderd kilometer moet rijden.  Voor een feestje is ze altijd in de stemming.  Kledingadvies en shopplezier krijg je gratis.

Ze begrijpt je met een half woord (en soms zelfs zonder woorden).  Ze neemt jou en je gezin zoals jullie zijn.  Ze vindt jou niet gek, vreemd, eigenwijs, ze vindt jou alleen maar bijzonder.

Gelukkig heb ik zo iemand, een vriendin die altijd klaar staat, zelfs als het bij haar in het gezin ook echt niet vanzelf gaat.  Ik ben blij dat ze er is.  (misschien moet ik ze dat zelfs eens wat vaker zeggen)  Ik wens iedereen zo een vriendin uit de duizend toe.  Het leven zou een pak zwaarder en kleurlozer zijn zonder haar!

ziekenhuizen

Vandaag moest de jongste dochter terug naar het ziekenhuis voor een dag of drie.  Gelukkig is het maar zoals wij het zeggen, voor het groot onderhoud.  De suprapubische sonde wordt gewisseld, de baclofenpomp wordt bijgevuld en alle behandelende artsen komen nog een langs om alles na te kijken.  Ondertussen zijn we hier volop aan het duimen voor twee andere gezinnen wiens dochter ook in het ziekenhuis is.  In Leuven ondergaat er nu eentje een operatie aan de rug voor haar scoliose.  Een hele dag al denk ik terug aan al die uren in mei 2015 dat wij hetzelfde wachten ondergingen.  Nog even en hopelijk krijgen ze daar een verlossend telefoontje dat alles vlot verlopen is.  Hier in Brussel in een nabijgelegen ziekenhuis is ook een ander vriendinnetje geoppereerd.   Reeds de derde keer in een paar weken tijd vindt er een riscante ingreep plaats.  Als al die mensen die zo hard voor onze dochter duimden, nu ook eens zouden duimen voor deze twee meisjes, dan komt het wel goed zeker?

Drie vriendinnetjes, drie heel verschillende aandoeningen, drie ziekenhuizen… maar alledrie zijn het helden.  Elk op hun eigen manier verwerken ze wat ze overkomt, de ene schrijft gedichten, de andere neemt iedereen in met haar glimlach en nummer drie toont een ongelooflijk optimisme.

In deze doldraaiende wereld zijn deze drie de echte straffe madammen om naar op te kijken.

knuffel

We hebben hier in het ziekenhuis de voorbije jaren al veel meegemaakt met onze dochter.  Veel mooie momenten, maar ook momenten die je niemand toewenst.  We leerden hier ook heel wat mensen kennen en bijna allemaal zorgden ze er voor dat we ons hier op ons gemak voelden.  Verpleegkundigen die midden in de nacht met jou mee huilen en je tranen helpen drogen,  speelzaalmensen die de dochter door de moeilijke momenten heen sleepten en een mega-verjaardagsfeestje organiseerden, de poetsvrouw die met haar dagelijkse babbeltje de buitenwereld naar binnen bracht, de artsen waaraan we alles konden vragen, niets was hen te veel.  Er is echter één arts die een heel speciaal plekje heeft, het is de arts die ons die bewuste nacht het verpletterende nieuws moest zeggen.  Het is de arts die ons dag na dag, soms zelfs uur na uur op de hoogte hield.  Het is de arts die steeds klaar stond met een tasje koffie en een koekje.

Vandaag moest ze in de kamer van de buurjongen zijn.  Door de open deur zag ze Elselien liggen terwijl ik er naast een boek aan het lezen was.  Ze liet eventjes haar werk liggen en kwam de kamer binnen.  We kregen beiden een zoen en een knuffel.  Voor haar was onze held op dat moment weer even haar eigen held en ik de zus die ze zo graag ooit had gehad.

  • Er zijn mensen die je leven bepalen en zij is er duidelijk eentje van.

de klik

Er zijn zo van die mensen waar je je onmiddellijk goed bij voelt.  Zo voelde ik me vier en een half jaar geleden al op de eerste dag helemaal thuis op de school van de dochter dank zij een ondertussen fantastische vriendin en ook vorig jaar in Barcelona leerde ik een heel fijn iemand kennen.  Een vrouw die met haar zoon met NF1 ook al heel wat watertjes had doorzwommen.  We hebben ondertussen nog steeds contact met elkaar ook al zijn we gescheiden door een paar honderden kilometers.  De voorbije week in Villa Rozerood was er weer zo een klik.  Hoe gebeurd dat?  Je raakt aan de babbel in één van die comfortabele zeteltjes in de Villa, je merkt dat je toch wel heel wat gemeenschappelijke interesses hebt en de kinderen blijken dan nog eens door dezelfde artsen opgevolgd te worden.  Als kers op de taart schrijven we beiden een blog en toen bleek dat ik haar blog zelfs al een hele tijd gevolgd had.  Het is altijd leuk om zo mensen in het echt te ontmoeten.  De mama van Kleine Kadee en Flavie bleek een warme vrouw te zijn die goed kon luisteren.  Ze is iemand die echt wel een heel groot hart heeft.  We hopen dat we elkaar nog snel eens tegen komen in de Villa.  In elk geval hebben we mailadressen en gewone adressen uitgewisseld.  Het zijn zo een mensen die je de kracht geven om door te gaan.

20160306_114258

De laatste dagen ging het met onze prinses steeds beter.  Ze genoot van het zonnetje (aan zee was het echt véél zonniger dan in het binnenland!), maar vond de wind wat minder leuk (er was dan ook veel meer wind dan in het binnenland, maar die blies dan wel duidelijk de wolken weg in De Panne)  Ze maakte muziek, speelde spelletjes, werkte zelfs voor school aangezien ze deze keer een poging gaat doen om ook twee examens mee te maken, ging uitgebreid in bad, keek TV in bed (mag ik in ons nieuwe huis ook een TV in mijn slaapkamer, was haar vraag…) speelde met de lego en deed weer iedereen smelten door haar lieve lach en grappige mopjes.  Vandaag was het jammer genoeg weer een mindere dag.  De hoofdpijn en de duizeligheid speelden weer op.  Ze heeft ook last bij het zitten en liggen van haar billen.  We proberen haar nu in bed nog wat meer op haar zijn te laten liggen, maar op je zij zijn er echt wel weinig dingen die je actief kan doen.  Ook de sneeuwval zorgde voor een triest gezichtje.  Ze zou zo graag nog eens in de sneeuw spelen en een sneeuwman maken om nadien een sneeuwballengevecht te houden.  Op dit moment lijkt haar dit onmogelijk (maar wie ons kent, weet dat er hier weinig echt onmogelijk is, dus dat zal nog wel eens in orde komen!)

20160307_072826

Het weekje Villa Rozerood heeft deugd gedaan.  Het was dank zij Bring a Smile opnieuw een week genieten in het kwadraat van alle goede zorgen en de lieve mensen rondom ons.  De batterijen zijn weer een stukje opgeladen voor de komende weken.

20160305_113434

Morgen moet er hier alweer ingepakt worden.  Woensdag worden we opnieuw in Brussel verwacht.  Gelukkig kan ze in de voormiddag nog twee uurtjes naar school.  Daar kijkt ze alweer naar uit.  Dat is immers veel leuker dan les krijgen van je eigen moeke!