Categoriearchief: Villa Rozerood

Niets

Een hele week geniet ik al van niets: niets moet, niets doen kan, niets ondernemen, gewoon niets. We keken er zo naar uit en gelukkig is het met één dag vertraging gelukt. Acht dagen lang mogen we Villa Rozerood onze thuis noemen. Zowel dochterlief als ikzelf worden in de watten gelegd. Echt alle zorg wordt mij uit handen genomen zodat ik tijd heb om de rust te zoeken en heel langzaam aan vind ik terug de slaap, kan ik weer rustiger ademen en klopt mijn hart weer zachter en regelmatiger. 

Rust, ook onze prinses heeft er nood aan. Ze ziet er nochtans echt goed uit en ze zit weer vol levenslust en toch… de uren in haar stoel worden steeds minder, het bed is nu haar vaste verblijfplaats, de pijn is nog altijd niet helemaal onder controle, haar temperatuur zit opnieuw veel te dicht bij de koortsdrempel. Maar ze geniet van wat nog kan: een korte wandeling, een wafel gaan eten, een spel spelen met wie in de buurt is of een stukje in haar boek lezen.

En ik, ik lees. De boekenverslinder die al meer dan veertig jaar in mij huist, zocht zich een weg naar boven en laat zich helemaal gaan. Ongegeneerd laat ik mij in de zetel zakken en ik verdwijn in een parallelle wereld en geniet.

Ontmoeting

Het gebeurt op onverwachte plaatsen op een moment dat je het niet verwacht. Soms ontmoet je mensen die je raken. De voorbije week maakte ik zo kennis met een gezin dat me trof. Het leven was niet zo vriendelijk tegen hen. Ze kregen al stevige klappen en toch straalden ze levenslust uit. Ze hadden plannen en dromen en genoten van wat er kon. 

We hadden urenlange babbels, ernstige gesprekken en heel wat lachverhalen. Deze familie zorgde er voor dat onze even-weg-week een nog mooiere week werd. 

Doorheen de jaren ontmoette ik al veel prachtige mensen en ze hebben allen iets gemeen: ze maken onze wereld zachter, kleurrijker en beter. Dank je wel aan al die toppers.

Avond

De zon kust de zee goede nacht en verdwijnt langzaam achter de horizon onder een golvend deken van schuimkoppen. Ik zit met mijn rug naar de wind en kijk het stuivende zand achterna. Meeuwen hangen roerloos in de lucht en wachten schijnbaar op niets. Nog één andere wandelaar loopt in de verte over het strand, het geblaf van zijn hond klinkt nog net boven het klotsen van het water tegen de dijk.  

Ik ben alleen en langzaam rolt een traan uit mijn ooghoek naar beneden. Ik steek het op de wind, misschien was het wel een zandkorrel. Ik sta op , recht mijn schouders en veeg achteloos langs mijn neus. Vooruit, schouders recht, diep inademen. De zeelucht vult mijn longen en ik kom in beweging. Achter mij zakt de zon steeds verder, maar ik weet dat in het vallen van de avond de belofte van een nieuwe dag verscholen zit.

Meisjestijd

Een paar weken terug, nog net voor het Covid-19tijdperk aanbrak, konden we nog eens naar Villa Rozerood. Dochterlief had er wekenlang naar uitgekeken en ze was niet alleen. Op haar verlanglijstje dat ze in december opstelde, stonden immers niet enkel materiële dingen, maar ook uitstappen en afspraakjes. Een vriendinnenvakantie op het warmste plekje van Vlaanderen was er één van. 

Op maandag kwamen we toe in een lege Villa. Het hele huis was voor onze held en mijzelf, maar niet voor lang. Woensdag kwam vriendin J al mee de boel opvrolijken. Mama N moest nog twee dagen werken, maar zou dan weer aansluiten.  De twee meisjes genoten van alle aandacht die ze kregen. Deze keer draaide alles rond hen en bepaalden zij het ritme en het programma. Toch keken zij ook uit naar vrijdag. De derde musketier werd met open armen ontvangen en het huis vulde zich met een vrolijk gekwetter. Drie boezemvriendinnen en hun mama’s waren klaar voor een onvergetelijk weekend. Er werd gestart met een filmavond met veel te veel zelf uitgezochte, gekochte en klaar gemaakte hapjes. De dames zaten op de eerste rij, de mama’s er achter en zo konden wij de band tussen die drie zien. De film was naar het schijnt heel leuk en grappig, maar eerlijk,… de achterste rij heeft stukken gemist. Ik vrees dat de voorste rij ons af en toe wat luidruchtig vond.

Op zaterdag werd er geshopt (door de mama’s), gerelaxt (door de dochters), naar de bioscoop gegaan (door alle meisjes) en zelf pizza gemaakt. Het was mooi om zien hoe er twee hand in hand naar de film zaten te kijken, hoe er samen gekwetterd werd, hoeveel geduld ze voor elkaar hebben, hoe zorgzaam ze zijn. Alle drie sleuren ze nochtans een gigantische rugzak mee en zorgde het leven voor een paar niet zo fijne verrassingen, maar dit weekend zag ik bij deze dames een ongelooflijke levenslust.

Op zondag werd er door de drie jongste meisjes afgesloten met creatieve creaties terwijl de iets minder jonge meisjes nog een laatste babbel hadden. 

Dank je wel lieve J en M, dank je wel fantastische N en K. Jullie gaven onze prinses precies wat ze nodig had om weer wat levensplezier te krijgen. Samen met het hele Villa Rozeroodteam zorgden jullie voor prachtige momenten.

Geborgen

Onze prinses herleeft. Hier in Villa Rozerood wordt ze liefdevol omringd en door iedereen op handen gedragen. De rust doet haar deugd. En ook al blijft de verzorging veel energie eisen, er blijft nog tijd over om een gezichtsmasker te krijgen, haar nagels te laten lakken, spelletjes te spelen en gelukkig te zijn. Wij zien een stralende dochter die zich laaft aan al die fijne momentjes.

Ook wij komen tot rust. Een wandeling op de zeedijk liet ons hoofd leeglopen, de komst van de twee zussen en het liefje maakten ons gezin weer een beetje meer volledig.

De dag werd afgesloten met een spelletjesavond terwijl onze held in bed lag na te genieten van de fijne momenten. Deze dag heeft ze gehad en neemt niemand haar meer af. Deze dag leverde haar weer wat broodnodige energie. Deze dag was een dag om te bewaren. En we eindigen met wat oma Rozerood tegen Oscar zegt:

Er is geen oplossing voor het leven behalve dan gewoon maar te leven.

Vertrokken

We zijn vertrokken. Met twee uur vertraging reed de ziekenwagen de ambulanceparking uit richting De Panne. Bijna acht intense weken hebben hun sporen nagelaten, maar we hopen dat de rust in ons Villa Rozerood de sporen kan laten vervagen en de wonden in ons hart minder schrijnend kan maken. We lieten een fantastisch team met een heel groot hart achter, maar werden anderhalf uur later verwelkomd door een even ongelooflijk en warm team. 

Onze prinses ligt na weer een zware dag in bed, maar niet meer in de ziekenhuiskamer. Onder een blauwe wolkenhemel kunnen haar ogen dichtvallen en hopelijk droomt ze mooie dromen en slaapt ze de hele nacht door.

Zesentwintig november kwamen we binnen in het kinderziekenhuis, zestien januari trokken we de deur met een klein hartje achter ons dicht. We kunnen alleen maar hopen en er op vertrouwen dat de infecties zullen weg blijven. In afwachting mogen we genieten van elkaar en alle mooie momenten opslorpen om ze een plaatsje te geven in ons blije-dingen-geheugen.

Bijna

Nog even, nog heel even, nog één nacht, nog één middagdut. De valiezen zijn gepakt, de rolstoelen staan in de koffer, de douchestoel is ingeladen, de spelletjes liggen klaar, de medicatie is verzameld. 

Nog even, nog heel even, nog één nacht en weg is ze. Die straffe dochter van ons mag na een dikke zeven weken uitgewuifd worden. Villa Rozerood is weer een flinke stap dichterbij.

Een laatste gesprek, een afsluitende deugddoende babbel, nog even alles controleren. De papieren liggen klaar, morgen wordt er nog eens gebeld met Villa Rozerood om de puntjes op de i te zetten.

Onze held vertrekt na zeven helse weken naar haar geliefde plekje. Nog even, nog heel even en dan…

In panne/ De Panne

Gewoon, eenvoudig, gemakkelijk,… deze woorden staan duidelijk niet in het woordenboek van de familie Giraffenvlekjes.  Ook vandaag werd ons leven weer wat spannender gemaakt dan het voor mij hoefde.

Het begon al deze ochtend. De dochter plaste nogal veel spontaan in plaats van via haar sonde. Dit duidt vaak op een infectie, weten we. Ook de zaalarts was niet helemaal gerust en dus werd er nog een urinestaaltje naar het labo gestuurd.  Gelukkig vond de uroloog dat we deze infectie ook aan zee konden opvolgen (ze vertrouwt helemaal op mijn intuitie en beoordelingsvermogen!) Er werden nog wat extra voorschriften klaar gemaakt en toen kon ik de auto beginnen inladen.  Een puzzel van 1000 stukjes is er niets tegen, maar het is gelukt. Alle bagage (inclusief 2 rolstoelen en 2 zitschalen) zijn er in geraakt.  De dochter kon niet veel meer zien, dus onderweg heeft ze dan maar een dutje gedaan.

Het vertrek zelf had echter nog heel wat voeten in de aarde. Na de infectie en de puzzel, bleek ook de auto zelf nog moeilijk te doen. De koudegolf van de voorbije twee dagen was duidelijk te veel voor onze dinosaurïer. De auto zakte niet meer, de motor startte niet. Mijn diagnose en die van de pechverhelping bleken dezelfde te zijn. Onze batterij houdt meer van de zomer dan van de winter.  Gelukkig kreeg meneer pechverhelping er weer beweging in en met de raad om zeker niet te stoppen tot we in De Panne waren, konden we met een uurtje vertraging dan toch vertrekken.

In Villa Rozerood werden we met open armen ontvangen.  Een hele week kunnen we bekomen van de voorbije maand die er stevig heeft ingehakt. We hebben het heel hard nodig.

Vier

Vier volle weken, vier weken van wachten, wanhopen en hopen, isolatie en gele schorten, bloed-en stoelgangstalen, infecties en hoge koorts, een onverwachte operatie en nog onverwachter een open wonde, zalfjes en verbanden, antibiotica en nog andere antibiotica, speelzaal en slapen, bezoekjes en telefoontjes, ziek zijn en beter worden, lieve verpleegkundigen en wanhopige artsen, kroketjes en lasagne, speelzaal en operatiekwartier,…

Vier volledige weken in het ziekenhuis en de problemen zijn nog lang niet opgelost. Morgen vertrekken we nochtans. De wondverzorging kan verder gebeuren in Villa Rozerood. De auto staat hier klaar op de parking, de voorraad medicijnen en verbandmateriaal is weer aangevuld. We zijn er klaar voor. Een hele week gaan we genieten van de rust, nadien kunnen de artsen weer hun hoofd beginnen breken om een nieuwe oplossing te bedenken voor de darmen van de dochter.

Nog één laatste nachtje, nog één laatste ontbijt…

Een gat in de lucht

 

Zes maanden geleden had onze prinses een droom en Ketnet vond die droom zo mooi dat ze er iets mee wilden doen. Het resultaat was een ongelooflijke dag met enkel glunderende gezichten. Kinderen die nog nooit in zee waren geweest, genoten van het water rond hun benen, de hele familie Rozerood werd getrakteerd op een minifestivalletje op het strand. De ketnetbende had kosten noch moeite gespaard om er iets moois van te maken.

Een paar weken geleden waren de studio-opnames en deze ochtend was het dan eindelijk zover. In Villa Rozerood zat iedereen klaar, maar ook in het uz Brussel en in Mespelare waren de verwachtingen hooggespannen.  De verpleegster keek zelfs mee met onze held.  Deze uitzending van ‘Een gat in de lucht’ zal nog vaak herbekeken worden.

Dank je wel Leonard en de rest van Ketnet. Jullie maakten de vakantie van zeven gezinnen die het niet altijd even gemakkelijk hebben, onvergetelijk!