Categorie archief: Villa Rozerood

Hulp

De voorbije vier dagen mochten de dochter en ikzelf logeren in Villa Rozerood. Wat was ik blij dat dit bestaat. Alle zorg werd in mijn plaats gedaan en ook ik werd in de watten gelegd. Zelfs de medevakantiegangers hielpen mee om te zorgen dat mijn voet zeker kon rusten.  De jongste dochter genoot en vulde haar dagen met bednet, in bad gaan en lezen. Ik had weer heel wat babbels en vond nog een paar goede boeken in het boekenrek.

Nu zijn we weer thuis. Gisteren werd ik in het ziekenhuis verwacht en kreeg ik een loopgips. Het is nu wel de bedoeling om het nog steeds rustig aan te doen (en dat is echt wel moeilijk!) maar aangezien we maandag op vakantie vertrekken, moet er echt wel gewassen en opnieuw ingepakt worden.  Gelukkig kan ik hier ook rekenen op de hulp van de andere huisgenoten anders kwam er van rusten al helemaal niets in huis.

Een gebroken voet, het is het einde van de wereld niet, maar van mij mag hij nu wel beginnen genezen. Nog een week of drie gips en dan… hoop ik…

Voorbij

Het was weer een fantastische week.  De voorbije dagen genoten we in Villa Rozerood van de rust die zoveel deugd deed.  We speelden spelletjes en zaten gewoon buiten.  We wandelden op de dijk en in het reservaat.  We maakten nieuwe vrienden en hadden fijne gesprekken.  We trokken naar Plopsaland en naar het Duinenmuseum.  En als klap op de vuurpijl kwam Ketnet ons nog verrassen met een megafeest op het strand.  We werden verwend met een barbecue en kregen bij het ontbijt spiegeleitjes.  Onze prinses leerde een paar circusactjes en wij deden even niets.

Kortom, we beleefden weer een prachtige vakantie.

Juli

Het was hier de voorbije maand heel stilletjes.  Zowel de echtgenoot als ikzelf kregen al regelmatig de vraag waarom er niets meer kwam.  Is er niets meer te vertellen?  Integendeel. De voorbije maand juli was de drukste maand die ik me kan herinneren. Drie kinderen die op kamp vertrokken als leiding en terug kwamen met bergen was (de Mont Blanc was er niets tegen, het leek eerder de Mont Everest), ikzelf ontsnapte even met de jongste dochter naar Valkenburg, de echtgenoot was nog aan het werk en samen met een vriendin en kleine kadee trokken ik en onze held er vijf daagjes op uit naar Casa Ametza.

Het indrukwekkendste was echter DE VERHUIS.  Het is gebeurd, het is zover.  Na een paar keer de datum op te schuiven, hebben we eindelijk maar één sleutel meer aan de sleutelbos. We kregen hulp van heel wat fantastische mensen. Een dikke dank je wel daarvoor, zonder hen was het ons nooit gelukt.

Het moment waarop onze jongste prinses zei dat ze even naar haar kamer ging, bezorgde me een prop in de keel.  Daar deden we het dus voor.  Nu heeft ook zij weer een eigen plekje.  Het eerste huisdier heeft trouwens ook al zijn intrede gedaan.  Mevrouw hamster kan vanuit haar kooi boven op een stapel verhuisdozen alles goed in de gaten houden.

Op dit moment logeren we even in Villa Rozerood. Hier kunnen we onze batterijen opladen zodat we nadien verder dat nieuwe stekje kunnen inrichten.

Avant-vakantie

De voorbije week had onze jongste dochter al een paar dagen vrij.  Ook in ons geliefde Villa Rozerood bleek er plaats genoeg te zijn en zo voerde ik ze maandag naar De Panne waar ze de eerste nacht helemaal alleen zou blijven.  Hoewel, zo alleen was ze niet, want ook een klasvriendinnetje was samen met haar mama op het idee gekomen om naar zee te trekken.  Op dinsdagnamiddag, nadat de hele papierwinkel was afgewerkt en de auto eindelijk eens gewassen, maakte ik de rit nog eens.  Die paar dagen hebben me ongelooflijk veel deugd gedaan.  Nachtelijke babbels, babbels aan tafel en in de gang, de slappe lach krijgen naast ernstige gesprekken voeren, je hart kunnen luchten bij elkaar, tips krijgen en tips kunnen geven, genieten van het prachtige weer, we hadden spijt dat het weer donderdag was.

Ook de twee dochters beleefden de tijd van hun leven.  Het is enorm lang geleden dat ik onze prinses zo gezien heb.  Ze zat vol energie en samen met haar vriendinnetje trok ze op uitstap, werd er geknutseld en gekookt en vooral ook veel gegiecheld.  Op woensdagochtend hadden de twee meisjes dan ook beiden een dipje, maar tegen de middag kregen ze gelukkig weer wat meer fut.

Vrijdag is onze held ook nog even naar school geweest om mee te genieten van een toneel rond faalangst en stress.  Als afsluiter kreeg ze ook nog een heel mooi rapport mee naar huis en was ze klaar om de paasvakantie te starten.

Een nieuw jaar

We startten 2017 in Villa Rozerood.  De jaarwissel hebben we dus goed kunnen vieren.  Klokslag middernacht wensten we iedereen een gelukkig nieuw jaar en kregen ook wij heel wat wensen van de mensen rondom ons.  Het deed deugd en toch… ik vond het ook moeilijk.  Net zoals de voorgaande jaren hopen we op beterschap, maar we weten dat ook dit nieuwe jaar geen makkelijk jaar zal worden.  De dochter is het al niet echt fantastisch gestart en ook de lieve oma en tante hadden zich 2017 waarschijnlijk anders voorgesteld.  We kunnen er enkel het beste van maken.

Heel onverwacht mochten we trouwens verlengingen spelen in Villa Rozerood.  Alles stond ingepakt klaar om in de auto te zetten toen we te horen kregen dat er een plekje was vrij gekomen.  We moesten er niet lang over nadenken en zo konden onze prinses en ikzelf nog een paar dagen extra in de watten gelegd worden.  Onze held genoot vooral van de rust en de babbels, ik genoot van het fijne gezelschap.  Samen met één van de andere gezinnen trokken we zelfs naar de cinema om Ghost Rockers te gaan bekijken.  Voor de dochter was dit één van de zeldzame uitstapjes, maar na de pannenkoeken en de pizza van die dag ging ze doodop maar dolgelukkig slapen.

Ondertussen zijn we alweer een paar dagen thuis.  De school startte weer en voor mijn twee grote kabouters zijn de examens begonnen.  Onze kleinste kabouter vloog er maandag ook weer in met twee uurtjes bednet, twee uurtjes van de toah-juf en nog een uur revalidatie.  Het was duidelijk te veel geweest.  We moeten echt op de rem gaan staan want vandaag zagen we weer een doodmoe meisje.  Via bednet zal ze nu enkel nog wiskunde, Nederlands en mavo volgen.  Wat we volgend jaar gaan doen, zien we dan wel.  Haar lijf heeft de voorbije twee maanden weer een serieuze tik gekregen.  Het zal weer een hele tijd duren voor we opnieuw echt beterschap zien.  Gelukkig verliest ze de moed er niet bij en nu ze weet dat er ook wat meer rust zal zijn, voelt ze zichzelf ook rustiger.

We kregen ook goed nieuws over ons huis.  Sinds vandaag worden de ramen er in gezet.  Nu gaat het plots snel.

En onze auto?  Dat is een ander verhaal.  We zullen nog wel even geduld moeten hebben voor die weer voor de deur staat…

en opnieuw

We hadden het eigenlijk wel zien aankomen.  Al weken twijfelen we, overleggen we met artsen en zien we dat het niet goed gaat met onze held.  Gisteren kreeg ik bericht van de dokter dat ze toch weer opgenomen wordt.  Het is te veel en te ingewikkeld.  De dochter slikte eens en was ongelukkig.  Weer maar eens iets leuk dat niet door kon gaan.  Ze was zo blij met haar lange weekend Villa Rozerood.  Het is getransformeerd in een verblijf uz.  Morgen worden we verwacht op onze vertrouwde afdeling kids 2.  Hopelijk zorgt dit verblijf voor de broodnodige rust en kunnen er oplossingen gevonden worden zodat we met een gerust hart kunnen uitkijken naar een nieuw verblijf in onze favoriete villa.

jojo

Heen en weer, hoog en laag, links en rechts…  Net zoals een jojo gaat onze dochter op en af.  Het ene moment hebben we een doodziek kind dat van ellende niet weet wat ze moet aanvangen en een uurtje later straalt ze en lijkt ze vol energie te zitten.  Ze heeft het hier zelf ook moeilijk mee.  Ondanks haar enorme vechtlust zien we ook nu in Villa Rozerood een intriest meisje.  Gisteren had ze heel wat topmomenten, maar dan merk je de volgende dag dat het weer moeizamer gaat.  Ze wil mee doen met grote zus en een vriendinnetje, maar wordt keihard geconfronteerd met haar niet kunnen.  Gelukkig is hier dan wel altijd een verpleegkundige of vrijwilliger in de buurt die haar betrekt bij het knutselen of een babbeltje heeft met haar.  Het zijn die kleine dingen waar zij haar energie moet uit halen.  We zouden het anders willen dromen, maar de realiteit valt niet te ontlopen.

Vallen en opstaan, steeds opnieuw, gelukkig krijgt ze bij het recht krabbelen zo veel hulp van de talloze mensen rondom haar en moet ze het niet alleen doen.

Maddy van de voetjes

Er zijn zo van die mensen die een gouden randje verdienen.  Maddy was er één van.  We leerden haar kennen in Villa Rozerood.  Reeds de eerste keer dat we daar op vakantie mochten, tijdelijk op de dijk van De Panne nog, mocht ik kennis maken met deze bijzondere vrouw.  Elke woensdag en zondag verscheen ze met haar roltafeltje en voetenbad en toverde ze de kamer van één van de mama’s om tot een privéwelness die verboden terrein was voor kinderen en echtgenoot.  Zij vond dat die mama’s die vaak de voeten vanonder hun lijf liepen ook wel eens wat extra aandacht verdienden.  Gedurende anderhalf uur nam ze je voeten onderhanden.  Had je zin om te babbelen, geen probleem, Maddy had de gave van luisteren, wou je liever genieten van de rust, ze gunde het je.   Na afloop liep je op wolkjes.  Menige echtgenoot was jaloers op ons vrouwenvoorrecht, want mannenvoeten, daar begon ze niet aan.  Tegen de kindervoetjes van al haar zorgenkindjes, daar zei ze geen neen tegen.  Die kregen nog even een minimassage en als ze vond dat het nodig was, kwam ze die nog wel eens extra masseren tijdens de week.

Gisteren zag ik het bericht dat ze na een zware strijd haar sprankelende ogen voor altijd heeft gesloten.

We misten ze al een tijdje in Villa Rozerood, we zullen ze nu voor altijd missen.  Vaarwel lieve Maddy, veel te vroeg moest je alles los laten, maar je laat mooie herinneringen achter in het hart van iedereen die je gekend heeft.

feestje

De jongste grote zus is verjaard.  Vandaag werd ze al zeventien jaar.  Nu is een verjaardag vieren op die leeftijd altijd nog leuk, maar als je het in Villa Rozerood kan doen, wordt het helemaal bijzonder.  Grote broer die hier jobstudent is, had de eettafel al heel mooi versierd met knutselwerkjes uit zusliefs kleutertijd.

20160825_132426Bij het middagmaal werd er een pracht van een chocoladetaart binnen gebracht terwijl alle gezinnen happy birthday zongen.  Onze knappe dochter glunderde.

20160825_163219

Deze namiddag konden we genieten van een sessie djembe, gegeven door ArtMuze.  Groot of klein, ziek of gezond, jong of minder jong, iedereen kon mee doen.  We maakten muziek en plezier.

20160825_151549

Kleine grote zus trok nadien nog naar zee met broer, liefje van broer en vriend.  Ze waren net op tijd terug om mee aan te schuiven aan de barbecue.

Jammer genoeg kreeg deze dag ook een donker randje mee.  We kregen bezoek van oma en opa en een tante die niet zo een fijn nieuws hadden.  De lieve meter van onze held is momenteel heel erg ziek.  We weten niet of ze het zal halen.  We kunnen enkel hopen dat ook bij haar die piepkleine kans op overleven voldoende zal zijn.  Het doet ons weer stil staan bij hoeveel geluk wij gehad hebben en wens ook haar dat geluk toe.