Categorie archief: vakantie

Antwoord

Beste kazoumedewerker,  zowel monitoren als technische ploeg, de administratie en de magazijnmedewerkers,

ik ben niet boos op jullie.  Helemaal niet, waarom zou ik?  We zijn zelf bijna 20 jaar meegeweest als medewerker en als gastouder voor de kinderherberg (die jawel, onder de Jombavleugels valt).  Onze drie oudsten namen aan talloze kampen mee, de zoon is al een paar jaar monitor en deed dit jaar zelfs vakantiewerk bij jullie.  Jullie aanbod is fantastisch.  Mijn vorige blogberichtje ging dus ook niet over jullie tomeloze inzet voor die talloze kinderen die steeds een fijne vakantie krijgen.  Dit bericht ging over onze dochter die uitgesloten wordt omwille van haar ziek zijn.  We kregen drie jaar geleden te horen dat ze niet mee kon met jomba omdat de medische zorg niet kon gegarandeerd worden.  We vroegen toen wat er wel kon en onze vraag is toen zelfs bij kazou nationaal op de tafel beland.  Het antwoord en de belofte was toen dat naar het volgende jaar toe ze het aanbod wilden bekijken en uitbreiden voor meer doelgroepen.  Jammer genoeg is die vakantie voor ernstig zieke, maar voor de rest gewone tieners er nooit gekomen.

Ondertussen is onze dochter redelijk stabiel, we waagden het er dus weer maar eens op.  Ik wist ook wel dat de kans klein was dat het zou lukken.  Er zijn zoveel factoren die meespelen zoals de toegankelijkheid van het gebouw, de grootte van de groep, de mogelijkheid om iemand extra mee te nemen voor de verzorging.  Zo realistisch zijn we wel.  Wat me echter heel erg gekwetst heeft, is dat ze zelfs de moeite niet hebben genomen om eens met mij in overleg te gaan.  Misschien had ik wel oplossingen, misschien kon ik wel in die zes maanden tussen nu en het kamp iets regelen zodat de leiding zeker niet extra belast werd met de zorg. Was de reden van het niet mee kunnen dat het hotel niet toegankelijk was, dan had ik hiermee kunnen leven, maar de redenen die aangehaald waren tijdens het gesprek waren stuk voor stuk zaken die konden opgelost of besproken worden.

Ik blijf er dus bij, kazou doet fantastische dingen, honderden jongeren vullen een deel van hun vakantie belangeloos in met andere kinderen een fijne vakantie te bezorgen, maar het blijft toch zo dat onze dochter bij Jomba niet welkom is (en de citytrip naar Maasmechelen is toch ook geen Londen) en bij de gewone vakanties ook uit de boot valt.

Vele groetjes van een mama die zo vaak al het deksel op de neus heeft gekregen en heel af en toe daar wel wat gefrustreerd kan van raken.

 

iedereen inclusief?

De jongste dochter gaat sinds twee weken naar een gewone middelbare school. Alhoewel, het feit dat onze dochter daar welkom was, maakt haar al tot een buitengewoon gastvrije school.  Ze zit daar in een klas met 24 gewone jongeren met hun kleine en iets minder kleine problemen en zorgen.  Ze krijgt les van doodgewone leerkrachten met een buitengewoon groot hart.  Ze komt gewoon van school naar huis met de rolstoel zonder dat de auto er aan te pas komt.  Ze woont in een doodgewoon dorp waar iedereen haar ondertussen kent.  Ze leest gewone boeken en houdt van dezelfde televisieprogramma’s als haar klasgenoten.  Ze heeft (min of meer) dezelfde dromen en wensen als haar leeftijdsgenoten.  Ze wil ook wel eens naar Londen of Amsterdam met haar vrienden, ze snakt er naar om eens echt op kamp te gaan zoals de zussen en broer haar voordeden.  En daar knelt het schoentje…  Een paar weken geleden viel de folder van Kazou, de jeugddienst van de CM in de bus met het vakantieaanbod voor de winter en het voorjaar.  Wintersport is niet echt iets voor onze held, maar het aanbod in de paasvakantie leek haar wel wat.  Een citytrip naar Amsterdam of Londen samen met een bende leeftijdsgenoten, wat kan er leuker zijn?

Ik belde naar de jeugddienst van ons verbond, ze hadden twijfels en vroegen of onze held niet beter met de Jombavakanties zou mee gaan.  Die zijn er speciaal voor kinderen met een beperking. Toch zochten ze op wie het organiserend verbond was en ze gaven de vraag van de dochter door.  Ik kreeg al vrij snel telefoon met de vraag naar meer uitleg.  De mededeling dat ze in een elektronische rolstoel zat, deed ze al eens twijfelen, maar toen ik vroeg of er ook verpleging kon geregeld worden, was er nog meer twijfel.  Ze gingen het bekijken…

We kregen opnieuw telefoon en neen, ze kan niet mee.  Ze zien het niet zitten, verpleging is onmogelijk, ze zou niet aan alles kunnen mee doen, …  En weer kreeg ik de vraag of ik Jomba kende.  Dit was de spreekwoordelijke druppel en ook al was de persoon aan de telefoon slechts de boodschapper, ik kon me niet meer inhouden en werd boos.  Onze dochter mag niet mee met Jomba omdat ze de verpleging niet willen belasten met alle zorg die ze nodig heeft, er zijn immers nog heel wat kinderen op deze kampen die zorg nodig hebben.  In de paasvakantie organiseren ze trouwens geen kampen voor kinderen met een motorische beperking, enkel voor jongeren met een mentale beperking.  Ach neen, ik was het vergeten, kazou schrijft zelf dat ze inclusief werken! De kamplaats is trouwens ook geen Londen of Barcelona,  ook geen Madrid of Berlijn.  Neen, Jomba gaat met zijn jongeren al jaren naar Maasmechelen op citytrip…

Onze vraag was niet eenvoudig, dat weet ik, maar ze hebben zelfs niet de moeite gedaan om samen met ons een oplossing te zoeken. Het maakt me boos en triest gelijk.

Inclusie, het staat zo mooi op folders…

 

Een pluim

Onze jongste dochter is gek op Ghost Rockers.  Dit is een serie van studio 100 die er best wel mag zijn.  De Ghost Rockers zijn zoals hun naam al laat vermoeden een muziekgroep van vijf jongeren.  Vorig jaar ondernamen we al eens een poging om een optreden van deze groep mee te pikken op het Ketnetfestival in Sint-Niklaas, maar de organisatie voor rolstoelers was zo abominabel dat onze prinses na een kwartier al bekaf en kierewiet was zodat we maar weer huiswaarts keerden.

Dit jaar trad dezelfde groep ook op in Aalst op Marktrock.  Ook K3 werd daar verwacht.  Ik twijfelde.  Na de moeilijkheden vorig jaar en de daaruitvloeiende teleurstelling voor onze held dacht ik toch liever twee keer na.  Bij de ticketverkoop stond echter dat er rolstoelplaatsen voorzien waren voor het podium.  We waagden het er dus op.

Het moet gezegd, als rasechte Dendermondenaar moet ik die Aalsterse organisatoren een enorme pluim geven.  Een vlotte doorgang naar de voorbehouden plaats, een ruim rolstoelvak vlak voor het podium.  Ik denk dat ettelijke gewone concertgangers stiekem jaloers waren op die goeie plek, ik (en de security) zag er toch een paar heimelijk over de omheining klauteren.  Er waren zelfs stoelen voorzien voor de begeleiders.  Ook aan een invalidentoilet was gedacht en  hiervoor moesten we eveneens niet door de massa.

Marktrock Aalst, jullie zien ons volgend jaar zeker terug.  Dank zij de puike voorzieningen kon onze dochter samen met het vriendinnetje rustig genieten van K3 en haar favoriete band Ghost Rockers.  Jullie verdienen een brede glimlach van onze held en een opgestoken duim.

Voorbij

Het was weer een fantastische week.  De voorbije dagen genoten we in Villa Rozerood van de rust die zoveel deugd deed.  We speelden spelletjes en zaten gewoon buiten.  We wandelden op de dijk en in het reservaat.  We maakten nieuwe vrienden en hadden fijne gesprekken.  We trokken naar Plopsaland en naar het Duinenmuseum.  En als klap op de vuurpijl kwam Ketnet ons nog verrassen met een megafeest op het strand.  We werden verwend met een barbecue en kregen bij het ontbijt spiegeleitjes.  Onze prinses leerde een paar circusactjes en wij deden even niets.

Kortom, we beleefden weer een prachtige vakantie.

Juli

Het was hier de voorbije maand heel stilletjes.  Zowel de echtgenoot als ikzelf kregen al regelmatig de vraag waarom er niets meer kwam.  Is er niets meer te vertellen?  Integendeel. De voorbije maand juli was de drukste maand die ik me kan herinneren. Drie kinderen die op kamp vertrokken als leiding en terug kwamen met bergen was (de Mont Blanc was er niets tegen, het leek eerder de Mont Everest), ikzelf ontsnapte even met de jongste dochter naar Valkenburg, de echtgenoot was nog aan het werk en samen met een vriendin en kleine kadee trokken ik en onze held er vijf daagjes op uit naar Casa Ametza.

Het indrukwekkendste was echter DE VERHUIS.  Het is gebeurd, het is zover.  Na een paar keer de datum op te schuiven, hebben we eindelijk maar één sleutel meer aan de sleutelbos. We kregen hulp van heel wat fantastische mensen. Een dikke dank je wel daarvoor, zonder hen was het ons nooit gelukt.

Het moment waarop onze jongste prinses zei dat ze even naar haar kamer ging, bezorgde me een prop in de keel.  Daar deden we het dus voor.  Nu heeft ook zij weer een eigen plekje.  Het eerste huisdier heeft trouwens ook al zijn intrede gedaan.  Mevrouw hamster kan vanuit haar kooi boven op een stapel verhuisdozen alles goed in de gaten houden.

Op dit moment logeren we even in Villa Rozerood. Hier kunnen we onze batterijen opladen zodat we nadien verder dat nieuwe stekje kunnen inrichten.

Vakantiepret

We zijn alweer een paar dagen thuis en genieten nog steeds na van de voorbije magische week die we dank zij Villa Max in Casa Ametza mochten beleven.  Het werd een week van uitstapjes en plezier, maar er was ook heel wat tijd om tot rust te komen.  Ook als koppel hadden we weer wat tijd voor elkaar en dat is iets waar het de laatste maanden wel eens durfde aan ontbreken.

Dit weekend konden we ook profiteren van een prachtige zon.  Zaterdag reden we onder een strakblauwe hemel richting Zedelgem voor het huwelijk van een neef.  Aan de ingangvan de zaal was wel enige creativiteit nodig van de uitbaters, want de dochter in haar elektrische rolstoel raakte letterlijk niet over de drempel.  Gelukkig hadden ze nog een paar planken liggen, want haar racemobiel opheffen is echt wel onbegonnen werk.  Ook hier ondervonden we echter dat ze niet tegen drukte kan.  We reden dan maar verder naar Brugge waar ze bij een tante en nonkel van mij even mocht rusten op bed.  Eens uitgerust en bekomen van alle drukte, kon ze eens wat aangepaste fietshulpmiddelen uittesten.  Mijn grote nicht zit immers ook in een rolwagen en doordat tante en nonkel graag fietsen, hebben ze wel het één en ander staan.  We weten nu wel wat we niet moeten hebben.  Een fietskarbuggy ziet de dochter echter helemaal zitten maar door haar lange benen zullen wel een maatje groter nodig hebben.  Binnenkort is het revabeurs en dat is de plaats waar we ons licht verder kunnen opsteken.  Hoe het zit met aanvragen en tegemoetkomingen ontdekken we dan hopelijk ook, want volgens het vaph worden fietskarren niet terug betaald…  of zouden ze dit een buggy noemen?

Gisteren werd het onverwacht een heel rustige dag van niets doen.  Auto twee besloot ook de geest te geven.  De knalpot die al eens improvisorisch gelast was en vandaag zou gemaakt worden, vond dat het genoeg was geweest.  We plaatsten dan maar de hangmat in de tuin, jaagden een was of vier door de wasmachine en speelden ’s avonds nog de Kolonisten van de lage landen waar onze held iedereen onder tafel speelde (of spanden de twee jongste dochters eerder samen tegen de ouders…)

Vandaag herneemt het gewone leven min of meer zijn gangetje, maar dan wel op een iets rustigere manier dan in de schoolweken.  De echtgenoot is opnieuw aan het werk, de dochter mag straks naar het revalidatiecentrum, op mij staat een gigantische berg strijk te wachten en de drie oudsten zijn weer aan het studeren geslagen.  De zoon vertrekt morgen nog op Joepi met de KSA, en wij zullen onze dagen ook nog wel gevuld krijgen.

Leve de vakantie…

 

Shoppen

Gisteren kwam kleine grote zus terug van haar eindejaarsreis naar Berlijn en waren we weer met vier. Ze had een koffer vol verhalen mee en heeft de eerste paar uur dan ook niet gezwegen.  In vaak heel kleurrijke bewoordingen werden we op de hoogte gebracht van al haar wedervaren.

In de namiddag gaf de buurvrouw van een paar huisjes verder ons een tip over een stoffenwinkel en de vrouwen hier in huis waren niet meer tegen te houden.  Een klein gezellig stoffenwinkeltje waar je met vriendinnen kan bijkletsen bij een tas koffie of thee is een leuk concept.  Jammer dat zoiets nog niet in onze thuisstreek bestaat.

Brasschaat ligt ook niet zo ver van Wijnegem en wie Wijnegem zegt, zegt ook shopping.  Het was jaren geleden dat we er nog waren en heel wat was dan ook veranderd.  Mijn dochters hebben echter wel een paar héél interessante winkels ontdekt en zijn vast van plan om nog eens terug te komen.  De jongste vond eindelijk een winkel waar ze haar favoriete legodozen verkopen (en kocht dan ook meteen van haar spaarcenten één van de grootste dozen) en dochter twee (en ik toch wel een beetje) werd lyrisch toen ze een paar winkels met knutsel- en bakspullen binnen stapte.

Voor onze held is het shoppingcenter echter veel te groot, ze kreeg weer pijn en aangezien we ’s avonds nog verwacht werden voor een afscheidsmaaltijd, werd het tijd dat ze nog wat kon liggen.

Jammer genoeg heeft ze van het  eten niet kunnen genieten.  We weten dat avondactiviteiten voor onze prinses moeilijk zijn.  Haar lichaam geeft dan duidelijk aan dat het genoeg is geweest en ook nu was het niet anders.  We legden haar dan maar weer in bed en hielden contact via de gsm.

Zelf sloten we de laatste avond af met een fijne babbel bij de buren.  Vandaag is het een dag van opruimen, inpakken en verrekken.  Het was een fantastische week waarin we genoten van mooi weer, mega-uitstappen en fijne mensen.  We zullen Villa Max zeker aanraden aan gezinnen met een heel zwaar ziek kind en voor de andere gezinnen die uit de boot dreigen te vallen, maar wel een aangepast huisje nodig hebben, is er nog Casa Ametza om eens op vakantie te gaan.  Voor ons verdient deze vakantie alvast een dikke duim.

‘k Zag twee beren…

Gisteren was een minder fijne dag.  In plaats van een half dagje ziekenhuiscontroles, werd het een hele dag.  Sinds lang was ook het prikken van de poort niet gelukt en mochten ze dit op de dageenheid ook eens proberen.  Gelukkig konden ze daar de poort wel vinden, want ze bleek weer eens op wandel gegaan.  De rest van de dag hielden we het dan maar rustig door nog even te gaan wandelen en spelletjes te spelen.  Ook kregen we nog bezoek van Lesley van Bring a Smile.  Zij heeft er vorig jaar voor gezorgd dat de helden van ketnet bij de dochter op bezoek kwamen.

Vandaag stonden er weer fijne dingen op de planning.  In de voormiddag mocht onze prinses koekjes gaan bakken en na de middag trokken we naar de Olmense Zoo.  Hier waren we nog nooit geweest, maar we waren blij verrast toen we sommige delen van het park zagen.  Het berenbos met zijn bewoners was echt wel de moeite.  Een witte wolf en een roedel vossen zie je immers niet elke dag.  Onze held kreeg echter al vrij snel pijn, dus zijn we na een kleine twee uurtjes maar terug richting Brasschaat gereden waar ze  kon liggen om haar been tot rust te laten komen.

Ikzelf ben samen met de buurvrouw ondertussen nieuwe plannen aan het maken.  Onze oorspronkelijke blogvriendschap is na een hele tijd geëvolueerd tot een echte vriendschap waarbij je mekaar begrijpt met een half woord en dat mogen we natuurlijk niet laten verwateren.

VIP’s

Het kan niet op.  Vandaag werd onze dochter (en wij dus ook een beetje) gebombardeerd tot VIP.  Deze voormiddag deed ze het nog wat rustig aan, maar tegen de middag werd het druk in ons huisje.  De loodgieter was nog maar net klaar met het herstellen van een lek in de badkamer (1 douche is immers genoeg) of daar stond al een reporter van atv aan de deur.  We hadden de vraag gekregen of ze ons mochten interviewen en wat zeg je dan…?

Deze avond konden we de reportage al bekijken op televisie.  Onze prinses lijkt een geboren televisiester.  Ze heeft het goed uitgelegd.  Ik merkte echter wel dat die reporters soms zinnen een beetje uit hun verband trekken.  Wij gaan echt wel af en toe op vakantie, maar buiten Villa Rozerood zijn er niet zoveel echt helemaal aangepaste verblijven.  Ze hebben alleen het eerste deeltje van de zin weg gelaten.

Nadien kwam onze nieuwe auto voor de deur gereden.  Met de limousine werden we naar de cinema gereden (en reed de echtgenoot met de auto en de rolstoel achter de drie limousines) en daar koos onze held voor ‘de smurfen’.  We installeerden ons met de snoepjes en een drankje en genoten van het verhaal.  Na de voorstelling reed de limousine deze keer manlief en dochter terug en nam ik onze auto.  Het verschil tussen die twee wagens is toch wel een klein beetje groot.

In Casa Ametza lagen ondertussen de pannenkoeken al te wachten en konden we nog wat bijbabbelen met sommige andere ouders.

Nu is onze held weer heel erg moe en ligt ze op bed (dat we naar de woonkamer rolden) nog wat tv te kijken, morgen volgt er immers nog een nieuwe fijne dag.

De Max

Als er één ding is dat we de voorbije jaren geleerd hebben, dan is het wel om elk goed moment met beide armen te omarmen.  Op dit ogenblik zit ik dan ook op het terras van ons volledig aangepaste vakantiehuisje in het zonnetje.

Een maand of twee geleden las ik ergens iets over Villa Max.  Dit is een organisatie die gezinnen met een heel zwaar ziek kind op vakantie laat gaan.  We waagden onze kans en bijna onmiddellijk kreeg ik te horen dat we met ons gezin de eerste week van de paasvakantie welkom waren.  Nu logeren we dus in Brasschaat, midden in het groen.

Villa Max zorgt er ook voor dat we op uitstap kunnen.  Vandaag trokken we voor een paar uurtjes naar Technopolis.  Onze held vond het super.  Het enige minpuntje was dat er veel te veel te ontdekken was als je het maar een paar uurtjes vol houdt.

De rest van de week staan er nog een paar leuke dingen op het programma.  Nu ligt prinses te rusten zodat ze de komende dagen met volle teugen kan blijven genieten van alles wat kan.  En wij, wij genieten mee …