Categoriearchief: vakantie

Parijs

Een glunderend gezicht van één van hun memorabelste patiëntjes, daar hebben de artsen het voor gedaan. En het is hen en ons gelukt. Stralend stond ze onder en op de Eifeltoren, met open mond bewonderde ze de Notre Dame, gefascineerd bekeek ze de piramide van het Louvre, kilometers lang wandelden we langs de Seine.

Vanavond, toen ze compleet uitgeteld in bed lag, vroeg ze wanneer we nog eens naar Parijs gingen. Op haar verlanglijstje staan nog Mont Martre, de Sacré Coeur, het Louvre en le Moulin Rouge.

Zij genoot en wij genoten er van om haar zo gelukkig te zien en daar doen we het voor.

 

Flexibel

We zijn flexibel, al jaren leven we van dag tot dag. We passen ideeën aan en smeden nieuwe plannen, maar deze keer moeten we wel enorm improviseren. We zouden deze ochtend vertrekken richting Parijs, maar een geïnfecteerde poort strooide roet in het eten.  De artsen wilden onze held echter absoluut in Parijs krijgen en zetten alles op alles om het te doen lukken. In het uz zouden ze om negen uur een picclijn plaatsen zodat we toch om twaalf uur richting zuiden konden, maar ook in het ziekenhuis speelde de wet van Murphy mee. Pas om vier uur deze namiddag kon de lijn in dochters ader schuiven en voor alles geregeld was in verband met antibiotica en koortswerende middelen waren we nog een paar uur verder.

De auto is een klein stukje weer uitgeladen, morgenvroeg volgt er een nieuwe vertrekpoging en hopelijk kunnen we dan echt zeggen: Parijs, we komen er aan…

Prinses

Soms zeggen beelden meer dan woorden. Soms is zelfs onze prinses sprakeloos. Soms voelt zelfs moeke zich een prinses en is vake de prins. Soms smelt grote zus. Soms komen dromen uit.  Soms kan je echt even alle zorgen vergeten. Dank je wel lieve meter voor die vier prachtige dagen, je gaf het perfecte verjaardagscadeau. Dank je wel grappige en attente medewerkersvan Disneyland. Jullie zorgden er voor dat onze twee dames zich echte prinsessen voelden. Dank je wel voor alle moeite die jullie deden, voor jullie glimlach en jullie enthousiasme. Het was magisch.

Megaverjaardag

Zestien jaar is onze held vandaag geworden. Zaterdag vierden we thuis al feest met beide oma’s en opa, de tante en nonkels en neven en nichtje en ook een paar prachtige vrienden mochten mee aanschuiven. De weerman voorspelde herfstig weer, maar speciaal voor onze prinses kregen we een hele dag een zon die even hard straalde als het feestvarken.  De spelletjesdozen werden bovengehaald, de pingpongtafel klapte open, de tractor werd van onder het stof gehaald, de paarden even verderop kregen een stel extra bewonderaars en iedereen babbelde met iedereen. Kortom, het was een verjaardagsfeest uit de duizend.  ’s Avonds in bed  zuchtte er eentje doodmoe maar met glinsterende ogen: ik ben zo blij dat iedereen mee kon komen feesten.

Vandaag verjaarde ze dan echt en ook deze dag zal ze niet snel vergeten. Van haar lieve meter kreeg ze een ongelooflijk geschenk. Ze mocht haar grootste droom nog eens beleven. Deze ochtend vertrokken we dus richting Parijs. Drie nachten logeren we in Village Nature in een vip-appartement met een prachtig uitzicht en daarbij mogen we ook nog eens twee dagen naar Disneyland.

Meisje van zestien, ze droomt en wenst en hoopt en verlangt. Meisje van zestien, ze staat aan het begin en heeft toch al een hele weg afgelegd.  Meisje van zestien, het kind is verdwenen en om de hoek komt de vrouw al piepen die ze hopelijk zal worden. Meisje van zestien, blijf met je levenslust de mensen rondom jou gelukkig maken. Mijn meisje van zestien…

Op stap

Ja hoor, het is weer gelukt. Een hele dag trokken we naar Oostende. Een paar maanden geleden graaide de jongste dochter een foldertje mee over de opdeurdag van het vogelopvangcentrum in Oostende en vandaag was ze heel benieuwd naar hun werking. We kregen uitleg over uit het nest gevallen zwaluwjongen (zouden die van ons het in Malderen overleefd hebben?) en over zieke egels. We zagen een slechtvalk met een gebroken poot en leerden dat de meeuwenpopulatie aan de kust ernstig achteruit gaat. Grote zus was zo enthousiast dat ze zich al heeft opgegeven als vrijwilliger en kleine pruts wil volgend jaar zeker terug.

Als volgende op het lijstje stond het zandsculpturenfestival. We hadden ogen te kort om de soms heel fijne details allemaal op te merken. Er zaten echt pareltjes tussen. Het fototoestel maakte overuren en ik zag twee enorm glunderende gezichten voor mij.

Aangezien we toch al in Oostende waren, bezochten we ook het 3D-festival. De foto’s spreken voor zich. Alleen aan de toegankelijkheid zou nog iets mogen gedaan worden. Tickets verkopen boven aan een trap is immers niet zo rolstoel-en kinderwagenvriendelijk. Gelukkig maakte de hulpvaardigheid van de medewerkers veel goed en werden we langs een dienstingang  binnengelootst.

De dag sloten we af in het favoriete restaurant van onze prinses. Ze genoot sinds heel lang van haar hamburger en vond dat ze een fantastische dag had gehad. Thuis had ze zelfs nog genoeg energie om een paar spelletjes te spelen. Zouden we dan echt weer op de goede weg zijn?

Babybeer

Met dochterlief gaat het goed. Zo goed zelfs dat we het aandurfden om er nog eens een dagje op uit te trekken en aangezien grote zus een abonnement van de zoo heeft, besloten we om richting dierentuin te rijden.

Het station vaan Antwerpen ligt vlak naast de zoo, maar omdat de nmbs nog steeds vindt dat je minstens 24 u op voorhand een rit moet reserveren om assistentie te kunnen krijgen, namen we toch maar de auto. We parkeerden op de p&r in Melsele en na een vlotte metrorit stapten we af aan halte Meir. Het was jaren geleden dat we daar nog geflaneerd hadden, dus het was de moment.

Ook in de zoo keken we onze ogen uit. Er bleek heel wat veranderd te zijn (en dan vooral ten goede) Natuurlijk moesten we zeker langs bij de giraffen en de zebra’s en in het aquarium keek ik mijn ogen uit. Grote zus was vooral geïnteresseerd in de kleine babybrilbeer die schattig ronddartelde in zijn buitenverblijf terwijl mamabeer hem aandachtig in het oog hield. Kleine zus genoot vooral (behalve van de slechte ondergrond op sommige stukken)

Na vier uur rondslenteren in de zoo besloten we terug richting auto te trekken en toen begon het avontuur. Aangezien de dochters nog wel eens over de Meir wilden lopen (winkeltjes en zo…) en we bij halte Meir een rechtstreekse tram konden nemen, gingen we weer op weg. De stadsfeestzaal werd tussendoor ook even bezocht en we vonden alle drie dat het plafond prachtig was. Een drie kwartier later stonden we aan de ingang van het metrostation een namen we de lift naar -1 en dan de volgende lift naar -2, of althans, dat was het plan. Lift 2 deed… niks. En daar sta je dan, met een loodzware rolstoel en voeten die een beetje moe beginnen worden. Op naar de volgende halte dan maar. Op de Groenplaats bleek helemaal geen lift te zijn, zelfs geen kapotte, maar gelukkig was daar wel een lijnwinkel. De hulpvaardige lijnmeneer wou ons weer naar halte Meir sturen, maar toen ik vertelde van de lift die het niet deed, krabte hij eens in zijn haar, trok eens aan zijn snor, wreef eens in zijn baard en verzonk in een zuchtend gepeins. Zijn gezicht klaarde op toen hij een oplossing had bedacht. We konden naar halte Diamant (jawel, die aan de zoo) en als het daar ook niet lukte was er nog de halte Sportpaleis. Even wist ik echt niet of hij aan het ‘zwansen’ was, maar hij bleef bloedserieus! Het sportpaleis, te voet, met een rolstoel, veel gekker moest het niet meer worden.

We liepen dan maar een derde maal heel de Meir over, de winkeltjes werden deze keer zelfs geen blik meer gegund en na wat zoeken, vonden we aan het station zelfs de (werkende) lift naar de tram. De overstap van tram 15 naar tram 3 op Linkeroever namen we er dan maar bij.

En toch was het een geslaagd dagje uit en zeker voor herhaling vatbaar. Zouden we het aandurven om zaterdag weer een stapje in de wereld te zetten?

 

 

Vakantie

Hij is terug! Bijna twee weken was het muisstil op de blog. Na een paar technische problemen verdween hij plots, maar na een paar kwade telefoons van de echtgenoot was hij even plots weer te vinden.  Er gebeurde nochtans veel de voorbije dagen.

Na ons ellenlange verblijf in het uz werden we op maandag verwacht in ons geliefde Villa Rozerood. Daar genoten we onder een strakblauwe hemel en met nog net doenbare temperaturen in de tuin (met dank aan het bos naast de deur) van onze vakantie. We vulden de dagen met spelletjes spelen, niks doen, wandelen op het strand, shoppen in Nieuwpoort en naar de film gaan.  De week vloog om en de voorbije maandag kwamen we thuis in een huis waar de werkmannen onder een loden zon de gevel aan het afwerken waren. Sinds gisteren is hij helemaal klaar. De stellingen zijn eindelijk weg en zelfs de voordeur is weer bruikbaar. En het mag gezegd: het ziet er goed uit.

Dinsdag reden we dan ook nog even naar het ziekenhuis. Dochterlief moest nog een portie ijzer in haar aderen krijgen en gelukkig verliep dit zonder complicaties.  Ook de gastro-enteroloog sprong even binnen en vond dat we met de voeding goed bezig waren. Als ik hem af en toe eens een mailtje stuur met een update is hij tevreden. Na een paar uur sudderen op dageenheid waren we blij dat we, nadat we over de loeihete parking sloften, in een relatief koele auto mochten stappen.

Onze prinses doet het trouwens vrij goed. Zolang ze amper vetten krijgt, lijkt de tpn aan te slaan. Hopelijk zijn we nu weer voor maanden op de goede weg.

Vijftig

Vijftig, zeven maal zeven plus één, zoveel dagen verblijven we al op kamer zes. Het begint zo stilletjes aan te wegen, niet alleen bij dochterlief maar ook bij mij en de rest van ons gezin. Rondom ons horen we verhalen over vakantiebestemmingen en zien we artsen en verpleegkundigen vertrekken op vakantie en telkens hopen we dat wij er niet meer zullen zijn wanneer ze terug komen. Wij dromen van een heel weekendje weg om toch even dat vakantiegevoel te mogen hebben. Het blijft afwachten.

Zondag was onze held echter weer een hele dag ziek. De misselijkheid kregen we niet onder controle en ze voelde zich zo belabberd dat ze zelf aangaf dat de legotentoonstelling in Kortrijk van haar to-do-lijstje mocht geschrapt worden, ook al was het de laatste dag. Haar lijf besliste er weer anders over.

Morgen zitten we aan vijftig plus één, week acht is begonnen. Zal dit nu de week van ‘de oplossing’ worden? Afwachten maar weer…

Vakantieregeling

Onze vakantieplannen lagen al een heel tijdje vast. Twee maal zouden we een weekje weg gaan. Vorige week schrapte ik week één al. Verbouwen en een auto kopen blijken niet echt samen te gaan met een groot gezin dat op reis wil en te veel kopzorgen hierover lieten me de moed wat verliezen.  We hadden echter nog week twee. Vandaag vroeg ik de arts of op vakantie vertrekken naar Arnhem volgende week wel realistisch was. Eigenlijk wist ik het antwoord wel, maar je blijft toch hopen op een wonder. Ook volgende week zullen we hier nog zijn en valt de week weg in het water. Dochterlief had het zo graag anders gehad.

Bij het praten over op vakantie gaan met de tpn kwam er nog een volgend probleem naar voor. De voeding die onze held nu krijgt, is op maat gemaakt in de ziekenhuisapotheek. Deze zakken zijn echter maar vier dagen houdbaar. Langer dan vier nachten naar het buitenland is dus vanaf nu ook niet meer mogelijk.

Onze vakantie loopt weer eens niet zoals we het hadden gewild. Gelukkig kan je in ons Belgenlandje ook fijne daguitstappen maken.  En onze eerste daguitstap… zal dan toch naar Mespelare zijn!

Kerstvakantie

Samen uren aan tafel blijven plakken, aanschuiven bij de buren, veel te lang babbelen en merken dat de tijd toch wel heel snel gaat, tientallen liedjes zo toonvast mogelijk proberen mee te zingen met een hoop andere zorgenkindjesouders, naar de film gaan en nog eens naar de film gaan en dan nog eens, uitwaaien in de storm en de winkel leeg kopen, genieten en niets doen, lachen, huilen, dromen en mijmeren, rummicub spelen en tot rust komen met yoga…

Hier kan het en hier mag het in Villa Rozerood. Deze kerstvakantie beleefden we al zoveel mooie momenten met zoveel fijne mensen.  Het leven is mooi…