Categoriearchief: thuis

Verwend

Deze namiddag kwamen we thuis met een hoop goede adviezen en een lijstje nieuwe afspraken. Maandag worden we al terug in het ziekenhuis verwacht, maar eerst werden we vandaag verwend door één van mijn broers en zijn vrouw. Zij zorgden voor fijn gezelschap en heel lekker eten. Zo is het echt plezant thuis komen. Zo in de watten gelegd worden, geeft opnieuw moed en energie voor de komende weken.

Dank je wel lieve broertje en schoonzusje, we hebben er van genoten.

Hobby

Soms vragen mensen wat dochterlief zoal doet om haar dagen te vullen tijdens de vakantie en in het ziekenhuis. Ze kan immers niet zomaar even de deur achter zich dicht trekken om met vrienden op stap te gaan want een uitstapje vereist hier een nogal grondige planning. Gelukkig zijn er nog genoeg andere zaken waar ze blij van wordt.

In eerste instantie leeft ze in een tijd waarin de media een grote rol spelen. Boeken, films, series op netflix en ketnet zijn bezigheden waar je geen benen voor nodig hebt. Zelfs in bed zijn deze prima uit te voeren.

Daarnaast knutselt ze. Glitterkaarten, foamklei, graveren in hout, tekenen, haken, … het zijn bezigheden  waar ze uren mee kan vullen. Haar kamer staat dan ook vol met afgewerkte beeldjes en doosjes.

Eén hobby steekt echter met kop en schouders boven alles uit. Ze is gek op lego. Duizenden blokjes zijn het huis al binnen gekomen. En waren het in het begin nog de legodozen van friends en creator, dan zijn het nu de dozen van architecture en creator expert. Ze bouwt hele straten en vult langzaam aan kasten vol huizen, want afbreken… dat vindt ze zonde… Jammer dat het grote legoland in Denemarken zo ver weg is

Het is gelukt. Na vierenvijftig dagen mochten we de auto weer volladen met alle nieuwe knutselwerkjes, de vuile was, de spelletjes, een hele hoop kussens en natuurlijk de knuffels die overal mee moeten. Daarnaast stapelden we in de koffer nog vier grote dozen met voeding en medicatie en toen pastte net onze prinses er nog bij.

We zijn zo blij dat we terug thuis zijn. De ruimte, het gezelschap, het ’s avonds buiten kunnen zitten, de voorbije acht weken kon het niet. En ook al werden we in de watten gelegd door al die lieve verpleegkundigen, we misten de rest van ons gezin. Nu gaan we genieten, genieten en … genieten.

Zou het?

We droomden er al weken van, na elk weekend hoopten we dat we aan de laatste dagen hier begonnen en nu… terwijl we het niet meer durfden hopen, wordt er over naar huis gaan gesproken.  Echt… naar… huis… gaan, niet voor een nachtje, maar voor heel veel nachten.

Voor het zover is, worden de laatste losse eindjes aan elkaar geknoopt en moet er natuurlijk nog het één en ander in orde gebracht worden, maar daar is iedereen ijverig mee bezig. Vrijdag zou alles in orde moeten zijn.

De voorbije dagen kregen we ook nog een paar keer heel onverwacht superfijn bezoek. De kamer fleurde helemaal op met de kaartjes en de reuzeknuffel en dochterlief sloeg weer aan het knutselen, maar toch,

nog twee keer slapen, nog twee dagen en dan…

Wachten

Straks vertrekken we weer voor twee nachten naar huis. Zondagavond worden we dan opnieuw op de afdeling verwacht.  Voor we echter kunnen vertrekken, moeten we vooral wachten, zolang zelfs dat wanneer we een kwartier geleden eindelijk konden vertrekken, we midden in de file zouden hebben gezeten. We wachten dus nog maar wat langer. Na het wachten op dokters, de voeding en de medicatie wachten we op het eten en dan…

zijn we eindelijk weg naar een huis waar iedereen op ons zit te… wachten

Even rust

Het voorbije weekend konden we even tot rust komen. Na het nieuws vrijdag van de mangaanintoxicatie was dat ook wel nodig. We genoten van de drukte thuis met de zotte zussen, de grappige vake en de maffe broer. Rode bieten werden geoogst en met veel smaak opgegeten bij de barbecue en een bezoekje van opa en de twee oma’s maakten het weekend af.

Zondagavond installeerden we ons opnieuw in kamer zes, klaar om het mangaanspook aan te vallen. Alleen… bleek de apotheek toch wel tpn met mangaan gemaakt te hebben! Onze held kreeg de voorbije nacht dus geen voeding en… onze prinses werd kiplekker wakker.  Vandaag werd er ijverig overlegd met apotheek, artsen en mijzelf of er toch nog iets in de tpn is dat haar lichaam niet verwerkt krijgt. Er is een nieuw plan: vannacht krijgt ze weer geen voeding, enkel vocht blijft wel nodig en de tpn wordt morgen overdag gegeven. Zo kunnen we zien of de misselijkheid inderdaad aan de voeding kan gelinkt worden. Desnoods krijgt ze een weekje geen voeding om te zien hoe haar lichaam reageert.

We zijn benieuwd. Na twee weken zoeken naar een oorzaak wordt er nu ijverig gezocht naar de oplossing. Hopelijk duurt dit ook geen twee weken…

 

Warmte

We zijn weer thuis. Na het slechte nieuws van gisteren werd er besloten om ons ondanks de pijn, toch te laten vertrekken. De pijn is bij momenten nochtans allesoverheersend.  We proberen hem te temperen met pijnstilling, maar voorlopig moeten we het proberen met de gewone poedertjes en zakjes. Hopelijk helpt het voldoende. Het lijntje met het ziekenhuis blijft echter kort. We mogen steeds bellen of naar spoed gaan en dinsdag worden we alvast terug in Brussel verwacht om onder andere de pijn te evalueren.

Ondanks alles zijn we toch heel blij om weer in ons warme nest terug te komen. Opnieuw met zes in de woonkamer, met zes in de zetel naar een grappige film kijken, met zes tranen met tuiten lachen, met zes aan de koekjes en de chips zitten met zes met de ogen rollen om de gekke stoten van kleine grote zus.

Gewoon opnieuw genieten van elkaar en blij zijn met wat we hebben.

We wensen jullie allemaal een warme kerst vanuit ons warme huis met warme mensen.

Over wielen en schoenen

Hier ten huize giraffenvlekjes leven we met zes samen.  Dat wil zeggen dat er hier ook twaalf voeten in huis zijn.  Die twaalf voeten komen met elk één schoen natuurlijk niet toe.  Zeker niet als er hier een kleine grote zus rondloopt die haar schoenverslaving nog net in de hand kan houden.  Er zijn hier rubberlaarzen, sneeuwlaarzen, winterlaarzen en enkellaarzen, we hebben geklede sandalen en iets minder geklede exemplaren.  Op het schoenenrek vind je ook sportschoenen, loopschoenen, stapschoenen en zelfs crocs.  Er staan pumps en ballerina’s naast de pantoffels.

De jongste dochter heeft echter niet zo veel keuze.  Er is één paar schoenen en ze heeft twee stellen woodypantoffels.  Om toch buiten te kunnen heeft zij echter wielen.  Wielen onder een elektronische rolstoel, wielen onder een manuele rolstoel, wielen in verschillende maten onder de fietsbuggy, piepkleine wielen onder de statafel en wielen onder het staptoestel.

Alleen jammer dat die wieldingen niet ook op het schoenenrek passen.  Misschien moeten we toch maar een extra garage voorzien?

hoera

Het was vandaag een ietwat vreemde dag.  Deze ochtend stapte de verpleger de kamer binnen en nogal toevallig bleek uit zijn opmerkingen dat we blijkbaar naar huis mochten.  Op de briefing was dit meegedeeld, vertelde hij.  Ik was echter nog niet zeker zolang ik de zaalarts niet had gesproken.  Toch begon ik al in te pakken.  Even later bleek de zaalarts op zoek naar mij om een paar zaken te bespreken.  Er moest immers heel wat geregeld worden om inderdaad naar huis te kunnen.  Tot slot vroeg ik de dokter wanneer de draadjes van de operatie  er uit mochten.  Ze keek even verbaasd.  Dit waren ze uit het oog verloren.  Door de verschillende complicaties was de oorspronkelijke reden van de opname wat op de achtergrond geraakt.  Uiteindelijk werd beslist om dan toch nog één nachtje te blijven, dan konden de draadjes nog verwijderd worden tijdens de opname.  De valiezen en zakken pakte ik nog niet terug uit, ik kon er wel uitvissen wat we nog nodig zouden hebben.  We vulden de dag verder met het herprikken van de poort,  babbels met de mama van kadee en lezen en zo kabbelde de laatste dag verder.  We kregen nog een laatste bezoek van de gastro-enteroloog en ook de hoofdarts sprong nog even binnen.

Plots, iets na drie uur kwam één van de favoriete verpleegsters van de dochter binnen vallen met de mededeling dat ze de draadjes kwam verwijderen.  Dit hield dan ook in dat we dus toch naar huis konden.  Maar eerst moesten die draadjes er uit.  Het eerste in haar been was nogal weerbarstig, maar met wat hulp van een doortastende verpleger lukte het toch om die draad weg te krijgen.  De twee volgende draadjes gingen gelukkig heel wat vlotter.

Nu bleef enkel het inpakken en verzamelen van het materiaal nog over.  Ook dit verliep natuurlijk niet vanzelf, maar met wat hulp van een fantastische verleegster hebben we alles toch in orde gekregen.

We namen afscheid van kleine kadee en zijn mama die jammer genoeg nog even moeten blijven.  Hopelijk krijgen ze binnenkort ook goed nieuws en kunnen ze de deur achter zich dicht trekken en toen konden we eindelijk gaan.

We zijn weer thuis, onze eigen zetel, een eigen bed, opnieuw samen leven.  Terug een gezin.

De laatste

De laatste nacht en dan zit het er op.  Na meer dan drie weken mogen we eindelijk naar huis.  Voor we kunnen vertrekken, moet er echter nog het één en ander op punt gesteld worden.  De neuroloog sprong nog eens binnen en de orthopedist controleerde voor een laatste maal de drukplek terwijl hij ook advies gaf over de peesontsteking in haar dijbeen.  De nefroloog gaf uitleg over onze prinses haar nieren en mineralen en wat de volgende stappen zullen zijn.  De vochthuishouding zal nog wel een tijdje opgevolgd moeten worden met urinecollecties en bloedafnames om te vermijden dat ze terug in de problemen komt.  De komende weken zal je ons dus nog vaak kunnen tegen komen in het uz.

Morgen bepaalt de gastro-enteroloog nog wat er allemaal in de tpn moet zitten. Tenslotte worden er in de voormiddag nog nieuwe spalken opgemeten door ons topteam van v!go en de dochter wil zeker ook nog naar de speelzaal om afscheid te nemen.  Het wordt nog een drukke dag.

Thuis kijken ze er ook naar uit om ons terug in levende lijve te horen en te zien.  Nog één nachtje slapen en dan…