Categorie archief: school

meneer Otis en de brandweer

Rolstoelen en trappen, het is geen goede combinatie.  Gelukkig vond er heel lang geleden ene Elisha Otis de moderne lift uit. Die liften bestaan in alle maten, van piepkleine appartementsliftjes waar zelfs geen buggy in past tot grote ikealiften  Zo kan onze dochter toch op een min of meer comfortabele manier ergens boven geraken.

Tot gisteren…  Het was ouderavond in de school van de oudste dochter.  Plichtsbewust reden de jongste dochter en ik rechtstreeks van het uz Brussel richting Oostende.  Een paar files en drie maal dezelfde cd later konden we de auto parkeren.  We wandelden nog eens tot op de dijk en gingen dan de school binnen.  Een toegankelijke school met een lift die sinds twee dagen terug in gebruik was.  Het eerste deel van de uitleg was op de tweede verdieping.  Aangezien onze held nog steeds geen trappen kan oprijden, namen we de lift naar boven.  Daar zijn we ook geraakt, maar dan… Ik kon de lift uit, de dochters daarentegen. De lift kreeg kuren.  Steeds half open en dicht gaande deuren blokkeerden de doorgang tot ze uiteindelijk stil vielen en op een spleet bleven open staan.  Ondertussen had er zich al heel wat volk verzameld rond dit vreemde verschijnsel.  De directeur, de onderdirecteur, een hoop leerkrachten en opvoeders, andere ouders.  Daar stonden we: ik in de gang, twee dochters in een lift.  Een of andere handige Harry heeft toen de deuren kunnen deblokkeren met een sleutel zodat die twee uit de lift konden komen, maar toen dook een nieuw probleem op. Hoe zou de dochter weer beneden raken?    Er werd druk getelefoneerd naar de liftenbouwer, blijkbaar een afstammeling van meneer Otis en ook de brandweer kreeg een oproep.  De brandweermannen in vol ornaat waren als eerste boven en trokken een bedenkelijk gezicht toen ze die rolstoel zagen.  Ze hadden een ladderwagen mee en een evacuatiestoel was er ook wel, maar hoe raakte dat rolstoelgevaarte beneden?  Dat paste niet in het bakje van de ladderlift.  Er werd al gesproken over extra brandweermannen/vrouwen mankracht om de stoel naar beneden te dragen, maar toen verscheen meneer Otis op het toneel.  Met zijn magische krachten kreeg hij de lift weer aan de praat en raakte de dochter met een heel klein hartje beneden.  De brandweer mocht afdruipen.

Op de lift hangt nu een briefje: buiten gebruik.

En de info-avond? We hebben toch nog het woordje van de directeur gehoord en een glas fruitsap kunnen drinken. Hoe smartschool werkt, zullen we dan zelf wel ontdekken…

lieve grote zus

Kleine zus ging vandaag voor het eerst echt naar school.  Deze namiddag had ze drie uur praktijkles.  Ze had er zich gigantisch op verheugd.  Nu was er maar één probleempje, ik kon ze niet terug van school naar huis brengen.  Het noodplan werd ingeschakeld en kleine grote zus mocht inspringen.  De zus was echter nog nooit op de nieuwe school van onze held geweest, dus bracht ze haar mee weg.

Ze was onder de indruk van de grootte van de school en haar hart brak in honderden stukjes.  Ze zag kleine zus helemaal alleen in haar rolstoel die reuzespeelplaats oprijden en wou dat ze mee kon om haar te beschermen tegen al die hoofden die meedraaiden, al die nieuwsgierige blikken.  Had ik in het zesde middelbaar gezeten, ik was speciaal voor mijn zus nog van school veranderd…  Dit was wat ze ze zei op weg naar de auto en ik smolt helemaal.

Na schooltijd stond ze haar op te wachten, samen reden ze naar huis en kwamen voorbij hun gezamenlijke oude school.  Toen ik weer thuis kwam, stond er alweer een taart in de oven en werd ik getrakteerd op blije verhalen over zentangle, verjaardagskalenders, groepswerk en babbels met vriendinnen.  Verhalen van een bijna doodgewone vijftienjarige.

1 september

15 is onze held ondertussen. Al 15 keer maakte ze een 1ste september mee, maar in die jaren is dit zowel voor haar als voor mij de meest bijzondere.

Een half uur geleden zette ik ze af op haar nieuwe school, in een nieuwe klas met 23 nieuwe gezichten die haar nieuwsgierig aankeken.  Ze heeft zo uitgekeken naar deze dag.  Voor haar kon de maand augustus niet snel genoeg voorbij gaan. Het is nochtans een enorme sprong in het onbekende na drie jaar amper naar school kunnen gaan.

De school is er klaar voor: de hellende vlakken liggen aan elke deur, bednet staat in de klas, de leerkrachten zijn op de hoogte na de klassenraad waar ik de dochter mocht voorstellen en vlak voor de deur werd er zelfs een parkeerplaats gemaakt zodat we haar steeds kunnen brengen en halen.

Om twaalf uur mag ze terug opgehaald worden.  Hopelijk komt ze naar huis met een hart vol hoop, een hoofd vol verhalen en een nog even grote stralende glimlach.

De laatste keer

Vandaag was het dan zover.  De laatste keer de lange rit naar Kwatrecht, de laatste keer de speelplaats oversteken, de laatste keer op de lift staan wachten, de laatste keer door de lange gang naar het klaslokaal, de laatste keer oudercontact op deze school.  De laatste schooldag op Sint-Lodewijk.  Onze held bracht er zes jaar van haar leven door, het waren ook de meest bewogen jaren uit haar jonge leven, jaren waarin ze nieuwe vrienden maakte, jaren waarin ze openbloeide tot een prachtige meid, maar het waren ook jaren met verdriet en pijn, met vechtlust en toch doorzetting, met angst en eenzaamheid.

Ze verliet de school met een prachtig rapport.  Ook al heeft ze nog steeds geen getuigschrift lager onderwijs, toch liet ze zien dat ze op intellectueel vlak zeker niet mag onderschat worden.

Vandaag was het het einde van een tijdperk, deze vakantie zal de start zijn van een nieuwe periode.  Wat de komende jaren zullen brengen, is nog koffiedik kijken, maar onze prinses kennende, zal ze ook nu weer alles geven en met haar aanstekelijke charme iedereen voor zich winnen.

Examens

Ook voor onze held nadert de paasvakantie en net zoals bij heel veel andere middelbare schoolleerlingen, had ze ook examens.  Maandag maakte ze tijdens de twee uurtjes TOAH het examen Nederlands, vandaag was wiskunde aan de beurt.  Ze heeft er op gezwoegd en is trots dat ze het maakte maar vooral ook heel blij dat het achter de rug is.  Studeren voor een examen in combinatie met ziekenhuisbezoekjes en revalidatie is immers niet steeds gemakkelijk.

Nu kan ze genieten van een welverdiende vakantie.  Ze heeft een paar leuke uitstappen op het programma staan waar ze al heel hard naar uitkijkt.

Ze doet het

We hebben getwijfeld, er over gepraat, de voor en tegens afgewogen, nog meer getwijfeld en dan toch de knoop door gehakt.

Zes jaar geleden hebben we net hetzelfde gedaan.  Voor onze dochter leek een overstap naar het buitengewoon onderwijs type 4, speciaal voor buitengewone kinderen met een motorische beperking, het beste wat we konden doen.  We hebben van die overstap geen moment spijt gehad.  Onze prinses heeft genoten van een fijne schooltijd en voelde zich daar enorm goed in haar vel.  Alle therapiën gebeurden op school, ze bleef zelfs een tijdje slapen in het MFC, maakte plezier in de leefgroep en kreeg er haar eerste liefje.  Ook het kamp en de zeeklassen waren hoogtepunten.

In die zes jaar is echter heel veel gebeurd.  Ze mistte het einde van haar lagere schooltijd, ze startte niet mee met haar klasgenootjes in het eerste middelbaar.  Ze kon niet meer naar het MFC, ging nooit mee op uitstap met de klas.  Het kon niet, niet meer,… In de plaats kwam bednet, revalidatie, ziekenhuizen en de TOAH-juf.  Onze dochter houdt nochtans zoveel van school, ze heeft nood aan leeftijdsgenootjes rondom haar. Kortom, ze wil ook weer graag naar school kunnen en als je eerst een uurtje in de auto moet voor je in de klas zit, ben je vaak te moe om de les mee te volgen.

We zijn dus op zoek gegaan, ik luisterde en zocht, we wogen af, we twijfelden, ik ging op een eerste verkennend gesprek.  Het was immers niet niets wat ik kwam vragen.  Een ernstig chronisch ziek kind dat dan ook nog eens in een rolstoel zit.  Ik was ongerust en zenuwachtig, maar dit bleek voor niets nodig te zijn.  Na dat eerste gesprek kon ik opgelucht naar huis rijden.  De school was enthousiast, ze wilden er helemaal voor gaan.  Nu mocht de dochter de uiteindelijke beslissing nemen.  Als zij het niet zou zien zitten, gingen we er niet mee verder.  Een week geleden trokken we dan samen naar de opendeurdag. Ook toen werd ze met open armen ontvangen.  We hebben ze dus aangemeld.

Volgend schooljaar maakt onze held de overstap van type 4  OV4  2BVL de overstap naar een school op drie minuten rijden van ons nieuwe huis waar ze 2 Sociaal Technische Vorming zal volgen.

Het is een enorme stap maar de moeite waard om hem te zetten.  En onze prinses? Die kijkt er naar uit…

 

doorzetter

Onze held doet het maar weer.  Ze houdt van school en vindt leren echt leuk, zelfs als ze zich wat minder voelt.  De laatste weken haakte ze echter volledig af.  Ze was te zwak en te moe om zich te kunnen concentreren.  Stilletjes aan begint ze echter weer wat op te kikkeren en is ook het enthousiasme voor school terug.  Zo wou ze heel graag de examens mee doen.  Nederlands en wiskunde behoren tot haar lievelingsvakken en samen met de juf van het ziekenhuis zochten we een oplossing.  We splitsten de examens in twee en elk deel wordt dan nog eens opgedeeld en zo kan de dochter de vragen oplossen wanneer ze zich goed genoeg voelt.  Wiskunde is klaar en ze maakte ook al een klein deeltje van Nederlands.

Eigenlijk is de veerkracht van ernstig zieke kinderen toch wel enorm.  Nog maar een week geleden was onze prinses zo zwak en nu maakt ze eventjes tussendoor twee examens.

Onze grote kleine held verdient een pluim!

Frans

De dochter heeft op school ook het vak Frans.  Heel wat kinderen vinden dit niet leuk, maar zij houdt wel van deze taal.  Toch merkten wij de voorbije weken dat het allemaal heel moeizaam ging.   Verwonderlijk is dit natuurlijk niet.  In de lagere school heeft ze het laatste schooljaar gemist door haar ziek zijn en dus kwam er ook van Frans niet veel terecht.  Vorig schooljaar kon ze nog steeds niet naar school en Frans was toen niet haar en onze prioriteit.  Dit schooljaar proberen we de schoolse draad weer op te nemen.  Ze startte heel enthousiast, maar al snel werd duidelijk dat in een tweede jaar starten zonder een basiskennis bijna niet mogelijk is.  Vandaag had ik dus een gesprekje met de leerkracht Frans.  Vanaf volgende week zet onze held een stapje terug.  Ze zal eerst de leerstof van het eerste jaar verwerken en dan kan ze volgend jaar het tweede jaar doen.  Hopelijk vindt ze zo het plezier in vreemde talen leren terug.

 

bednet en co

Het was een bewogen week.  Na mijn blog over de school en bednet van maandag waren we benieuwd wat dinsdag zou geven.  Gelukkig kregen we die dag wel beeld.  Ik zag hier een heel blije dochter die enthousiast mee deed met de klas.  Jammer genoeg was er toch één minpuntje.  Door problemen met het geluid werden er steeds stukjes van de les gemist.  Een les Frans of handel is echt niet gemakkellijk te volgen op die manier.  Blijkbaar is ze echter niet de enige met dit probleem.  Maandag start ze zonder bednet.  We moeten wachten tot de geluidsproblemen opgelost zijn anders zorgt het lesgeven en les volgen voor te veel frustraties.

20160914_192943

In ons nieuwe huis wordt ondertussen stevig doorgewerkt.  Woensdag gingen we dan ook even langs om te kijken.  Het ziet er indrukwekkend uit.  Terug richting Buggenhout liet onze grote grote auto het echter afweten.  De echtgenoot kon hem nog net tot op de parkeerstrook rijden.  Opa bracht mij naar huis terwijl de wederhelft op de pechdienst wachtte.  Hopelijk valt de rekening voor de herstellingskosten een beetje mee want toen we hem vrijdag weer mochten ophalen, bleken er ook kosten te zijn aan de kleine grote auto.

20160915_094253

Donderdag moesten we nog maar eens even slikken.  In de brievenbus zat een hele dikke envelop van het ziekenhuis.  Ik vroeg me al af of er soms een verslag in zat, tot ik hem opende.  Maar liefst tien facturen belandden op de tafel en dit voor een totaal bedrag van meer dan 3000 euro.  Blijkbaar zijn ze op de facturatiedienst wakker geschoten en zijn ze nu alle rooming-in kosten aan het factureren tot twee jaar terug.  als je weet hoe vaak en hoe lang onze held in het ziekenhuis lag…  Gelukkig kennen we daar al een paar mensen in het ziekenhuis en zijn zij zich hier mee gaan moeien.  Hopelijk komt er een structurele oplossing uit de bus, want zo is zorgen voor je kind wel heel duur.  Als je weet welke zorg ik ook in het ziekenhuis zelf doe, zouden ze me beter betalen, vond een vriendin.

Vrijdag was gelukkig een rustige dag, behalve dan voor de jongste dochter.  Die moest eerst naar het revalidatiecentrum, dan was er bednet (met vaker geen dan wel geluid welliswaar) en in de namiddag kwam de juf nog langs om een paar uurtjes les te geven.  Aangezien onze drie grote toch niet thuis waren en het onze beurt was om het depot van de voedselteams open te houden, mocht ze nog eens gaan genieten van een hamburger in de mac Donalds.

Nu is het weer weekend.  Voor de oudste dochter zijn dit de laatste vakantiedagen voor ze weer start.  De zoon heeft nog een weekje.  De zomer is nu echt bijna gedaan.

teleurgesteld

De jongste dochter is heel leergierig.  Ze vindt het super om les te krijgen en gaat echt graag naar school.  Ze is hier thuis eigenlijk de meest voorbeeldige leerling.  Zelfs toen ze in het ziekenhuis lag, maakte ze examens mee en wanneer ze zit te wachten op bednet, start ze zelf al met haar oefeningen.

Nu is ze echter zwaar teleurgesteld en verdrietig.  We zijn vandaag 12 september en nog steeds is de school niet klaar om bednet op te starten.  Op 2 september maakte ik afspraken met de klastitularis, de zesde zat de dochter klaar.  Na een half uur belde ik de school en het zou in orde komen.  We zagen die dag geen bednet in de klas.  Op woensdag ging onze held zelf naar school en had ik weer een overleg, deze keer met de graadcoördinator.  Afspraken werden weer gemaakt, mijn telefoonnummer werd nog eens doorgegeven.  Donderdag zat ze weer tevergeefs te wachten, net zoals vrijdag.  Die namiddag kwam de TOAH- leerkracht aan huis.  Zij ging het nog eens doorgeven dat er eentje er naar uitkeek om te kunnen starten.  Zondagavond kreeg ik een berichtje van de klastitularis dat ze alles nig eens had doorgegeven en deze ochtend… niets…

Hoe hou je een kind gemotiveerd?  Hoe zorg je er voor dat ze niet afhaken?  Niet op deze manier in elk geval.