Categorie archief: geluk

Kerstvakantie

Samen uren aan tafel blijven plakken, aanschuiven bij de buren, veel te lang babbelen en merken dat de tijd toch wel heel snel gaat, tientallen liedjes zo toonvast mogelijk proberen mee te zingen met een hoop andere zorgenkindjesouders, naar de film gaan en nog eens naar de film gaan en dan nog eens, uitwaaien in de storm en de winkel leeg kopen, genieten en niets doen, lachen, huilen, dromen en mijmeren, rummicub spelen en tot rust komen met yoga…

Hier kan het en hier mag het in Villa Rozerood. Deze kerstvakantie beleefden we al zoveel mooie momenten met zoveel fijne mensen.  Het leven is mooi…

 

Een idee

Kleine grote zus zou gisteren drie dagen als jobstudent naar Villa Rozerood gaan, maar net die ochtend hadden de twee grote dochters door vier wekkeralarmen door geslapen.  Bij het opzoeken van de treinuren was ze bovendien uit het oog verloren dat het zondagsdienst was.  Ze zou dus te laat komen.

Ik kon haar weg brengen, of Thomas, maar die moet studeren, of de echtgenoot…

Toen had die laatste een idee.  De jongste dochter voelde zich vrij goed, de twee oudsten trokken hun plan wel.  We trokken naar zee!  De ene dochter kleedde zich snel aan en maakte haar valies, de echtgenoot sprong onder de douche en onze held werd grondig ingesmeerd met zonnecrème.  Een voorraadje water en verzorgingsmateriaal werd klaar gelegd, de zitschaal wisselde van onderstel en weg waren we, klaar om te genieten van een paar uurtjes zee.

Genoten hebben we, een wandeling, een ijsje, een bezoekje aan de villa, lekker eten. En zelfs de terugrit naar huis verliep gelukkig veel vlotter dan de heenrit.

Plannen maken is hier heel moeilijk. Al talloze keren hebben we onze agenda moeten aanpassen of uitjes schrappen.  We genieten dus zoveel meer van de onverwachte dingen.

De echtgenoot had een topidee… !

200%

De voorbije tien dagen heeft onze held geleefd aan 200%.  Ze voelde zich goed, was amper misselijk en had weer meer energie.  Ze raakte de dag door zonder ochtendslaapjes en middagdutjes.  Ze kon zelfs twee maal samen met vriendinnen er op uit.  Het ene weekend trok ze naar K3, het andere weekend genoot ze van het Gala van de gouden K’s.  Tussen de vele ziekenhuisritten door volgde ze enthousiast bednet en bouwde ze verder aan gaar legohuizen.  Ze speelde uren gezelschapsspelletjes met de zussen en broers en profiteerde volop van de goede momenten.  We weten immers nooit hoe lang het zal duren.

Jammer genoeg kwam er gisteren een abrupt einde aan de mooie dagen.  Plots was de misselijkheid weer volop aanwezig en ook haar temperatuur vertoonde waarden die we liever niet zien.  Vandaag werden we op dageenheid verwacht en onze held is ook hier duidelijk niet OK.  Het nierbekken is steeds in de buurt en dat is jammer genoeg vaak genoeg nodig.

Hopelijk komt ze er weer snel boven op en kan ze opnieuw genieten van het leven zoals de voorbije twee weken.

Supermensen

De dochter heeft veel behandelende artsen, heel veel zelfs durf ik zeggen.  Daar zitten goede dokters bij, hele goede dokters en dokters buiten categorie die een gouden randje verdienen.  Het feit dat ze jou als ouder letterlijk een schouderklopje durven geven, je een knuffel geven als het minder gaat, je bevorderen tot de zus die ze altijd al zo graag wilden hebben, toont dat menselijkheid geen dode letter blijft bij hen.  Als je zonder aarzelen ze steeds mag mailen of bellen en ze je dan ook nog eens antwoorden op de vreemdste momenten zoals midden in de nacht of op een zondagochtend om negen uur, laat dit zien dat ze begaan zijn met hun patiëntjes.  Wanneer ze alles opzij schuiven om tijd te maken voor jouw prinses, zelfs als je geen afspraak hebt, dan ben je blij dat je het zo goed hebt getroffen.

We zijn blij met het team rondom onze dochter.  Het kan anders, we ondervonden het zelf jammer genoeg ook reeds en hoorden dit ook al van andere ouders.  Moeten vechten om gehoord te worden, aan je lot overgelaten worden, beslissingen die boven het hoofd van de ouders genomen worden, het gebeurt te vaak en het is nochtans zo belangrijk dat ouders mee betrokken worden.  Het is de enige manier om er samen te raken.

Als er dus artsen van de dochter zijn die dit lezen, steek de pluim maar op jullie hoed en doe zo voort!

zomer

 

20160822_205422We genieten in het kwadraat.  Na alle huisperikelen konden we maandag vertrekken naar ons geliefde Villa Rozerood.  We werden er weer met open armen ontvangen.  Ook het weer helpt een handje om ons een echt vakantiegevoel te geven.  De zon schijnt volop, maar dank zij het bos dat aan de tuin grenst, is het zalig om buiten te zitten.

20160823_171035

Onze held geniet van alle aandacht, kleine grote zus amuseert zich ongelooflijk, de echtgenoot vindt de rust zalig en ikzelf ben gewoon blij dat we hier zijn.  De zoon loopt hier trouwens ook rond als jobstudent.

20160823_191308

Een hele week rust.  Een hele week energie op doen.  Een hele week…

20160822_205159

 

heimwee

Wanneer ik hier door het raam kijk, denk ik terug aan de week op de boerderij.  Nu we terug volop in ons gewone leven zitten van ziekenhuizen en dokters krijg ik heimwee.  De wijde luchten en verre einders lieten je dromen van een onbekommerd leven.  En één week hebben we ook onbekommerd geleefd.  Het gaf ons die broodnodige adempauze.

20160725_184237

Dank je wel boer Ab en Annet.  Ik denk dat jullie nog niet half beseffen wat jullie uitnodiging voor ons gezin betekende.

20160729_133457

geluksbrenger

2016-07-28 07.47.40

Dik twee jaar geleden kreeg Elselien van de hoefsmid een hoefijzer.  Ze mocht toen zelf eentje kiezen en sindsdien had ze er één van een pony in haar bezit.  Gisteren was diezelfde hoefsmid aan het werk en hij herkende de dochter.  Benieuwd vroeg hij haar of het geluk had gebracht.  Onze held en ik keken beiden nogal bedenkelijk vrees ik, want ook de hoefsmid krabte eens in zijn haar.  Samen met Elselien stapte hij toen naar zijn wagen en haalde er eentje uit zoals hij net op het paard Dechide had gezet.

Een groot hoefijzer… voor veel geluk

Later dacht ik dat het kleine hoefijzer het toch zo slecht niet had gedaan.  Ondanks de kleine kans op overleven haalde ze het toch maar, ondanks de enorme kans op hersenletsel bleek ze wonderbaarlijk goed uit de coma te komen, ondanks de minieme kans op zelfstandig ademen deed ze het na een maand weer zelf…

Het kleine lieve hoefijzer zullen we toch nog maar even bijhouden, denk ik.  En het grote?  Dat leggen we er gewoon bij.  Een beetje extra geluk kan nooit kwaad.