Categoriearchief: feest

Moederdag

Moederdag in een ziekenhuiskamer is een beetje vieren met koffiekoeken en een gebakje. Het is je andere kinderen missen en weten dat jij ook gemist wordt. Het is om tien voor acht je telefoon horen rinkelen en je zoon zijn stem horen. Het is ook je eigen moeke niet kunnen opzoeken terwijl de tijd genadenloos weg tikt.

Deze moederdag is een moederdag waarop mijn hart weer een knauw krijgt wanneer ik zie dat mijn kind pijn heeft. Het is ineenkrimpen van machteloosheid, maar het is ook fier zijn op datzelfde kind dat toch weer probeert recht te krabbelen.

Het is een moederdag waarop ik glimlach om de berichtjes en foto’s van het thuisfront. Het is een dag van blij zijn met al die troost-en opbeurende berichtjes.

Het is een moederdag die ik niet wenste, maar toch kreeg, maar het is ook een moederdag waarop ik mijn vier schatten wil laten weten dat ik gelukkig ben dat ik hun moeke mag zijn en blij ben om wat een mooie mensen ze zijn geworden.

Feest

2020 was een bewogen jaar. En toch is het een jaar om nooit te vergeten. Het was een jaar vol fijne en minder fijne verrassingen. Het jaar liet ons talloze warme mensen ontmoeten en vaak zagen we hoe mooi vrienden en familie het leven kunnen inkleuren ook al was de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten een pak beperkter geworden. 

We sloten 2020 af met een ziekenhuispassage, maar dank zij de ongelooflijke inzet van een heel team mogen we de overgang naar 2021 samen thuis vieren. 

2021 ligt voor ons met 365 witte bladzijden. We dromen voor iedereen dat die pagina’s vol raken met mooie verhalen en kleurrijke tekeningen, met belevenissen waar je weemoedig kan op terugblikken en foto’s van verrassende momenten.  We wensen iedereen een jaar waarin je kan relativeren en je voor elk probleem een oplossing vindt.  Maak er met zijn allen een onvergetelijk jaar en vooral, omhels het leven en geniet.

Kerstcadeautje

Onder de verlichte kerstboom liggen talloze pakjes en in het kerststalletje staan de os en de ezel broederlijk naast elkaar. De mooiste kleren zijn uit de kast gehaald, maar de aperitiefhapjes moeten nog even wachten. Aan tafel zit de huisarts te overleggen met de coördinerende arts van dochterlief.

Reeds van woensdagavond kreeg de urine een rood-oranje kleur en onze prinses voelde zich maar half en half. De dokter betrouwde het niet en besloot samen met de Brusselse dokter om toch maar antibiotica op te starten. Aan bed hangt nu pomp vier. De puzzel werd nog wat groter, maar wat zijn we blij dat we het zelf mogen en kunnen toedienen. 

Iets later dan voorzien start het kerstfeest. Een feestje om te omarmen met zijn vijven, een samen zijn om nooit te vergeten. Een Kerst van licht en hoop.

Wij wensen jullie allemaal een zalig en liefdevol kerstfeest.

Hoera

Ze keek er zo hard naar uit. Eindelijk achttien worden. Ze droomde van een groot feest met vriendinnen en familie rondom haar.  Een vies virus strooide echter roet in het eten.  We maakten er dan zelf maar een klein feestje van. Gisteren werd ze al gevierd in het ziekenhuis met vlagjes, een kroon en taart. Vandaag zorgde kleine grote zus voor een overheerlijke taart, onze held werd overstelpt met cadeautjes en als klap op de vuurpijl kreeg ze nog een terrasbezoekje van twee van haar beste vriendinnen. Ze straalde bij alle kaartjes die ze mocht openen en voelde zich vandaag de koning te rijk. Zaterdag vieren we nog eens feest met onze kleine bubbel.

Achttien jaar al, onze kleinste spruit is haar kindertijd ontgroeid. Ook kleine prinsesjes worden groot. Weemoedig kijk ik terug op die voorbij gevlogen jaren. Kon ik maar even de tijd stop zetten om dit moment wat langer te kunnen vasthouden.

Vasthouden

2019 zit er bijna op. Over een paar uur knallen de champagnekurken en wordt er gekust en gewenst. Ik voel me weemoedig en zou het liefst op de pauzeknop willen drukken. Ook al was het voorbije jaar heel heftig, toch zou ik het willen laten voortduren. Ik wil de mooie momenten van 2019 blijven vasthouden en herbeleven. Ik zou de tijd steeds opnieuw willen terugspoelen naar die vreemde maar mooie zomer, ik wil de onbezorgde week in het hoge noorden of onze avonturen in Parijs herbeleven, deliefdevolle dagen in Villa Rozerood zijn vasthouders. Maar jammer genoeg bestaat er geen pauzeknop voor het leven. Je kan enkel vooruit gaan zonder te weten wat op je afkomt. Voor ons wordt 2020 een jaar van omarmen, liefhebben en loslaten. Het zal een jaar worden van hoop en wanhoop. 2020 dient zich aan als een jaar waar we elkaar hard nodig zullen hebben.

En toch wens ik dat iedereen een mooi en warm 2020 te wachten staat. Geniet van elke dag die komt en wees blij met elke dag die geweest is. Wij gaan dat ook proberen en starten het nieuwe jaar met warme chocomelk met slagroom (dank je wel lieve kinesist!), kinderchampagne (toch een beetje feest dankzij een attente psychologe), chips en tiramisu. Smakelijk…

Kerstgeschenk

Een paar dagen geleden kreeg ik van een heel lieve vriendin de vraag of ik zin had om er even tussen uit te gaan. Zij wou de dag voor Kerst gerust bij dochterlief komen zodat ik met de echtgenoot een stapje in de wereld kon zetten. Zelf vond ze het maar een kleine moeite, maar voor ons was het een echt kerstgeschenk. Dank zij dat fantastische gebaar konden ook wij voor cadeautjes zorgen voor onze kinderen. 

De echtgenoot kwam extra vroeg naar Brussel, en na nog wat info uit te wisselen, vertrokken we met de tram richting binnenstad. Ik genoot van het samen zijn en hield mijn schat stevig vast. De geschenkjes hadden we al snel gevonden, ons middageten (voor het eerst in weken geen ziekenhuiseten) smaakte en de frisse buitenlucht deed deugd. Nu ben ik terug op kamer tien. Op de plateau met eten staat een stukje taart en alles oogt wat feestelijker. Thuis vieren ze met vijf, hier ‘vieren’ we met twee. Maar gelukkig zijn er een hoop lieve verpleegkundigen die ons allemaal een hart onder de riem komen steken.

Feestje

Een romantisch etentje in de cafetaria van het ziekenhuis, een wandeling hand in hand doorheen de eindeloze ziekenhuisgangen, een warme knuffel op een hard klapstoeltje. Neen, we hadden ons onze vijfentwintigste huwelijksverjaardag toch iets anders voorgesteld. In al die jaren hebben we veel meegemaakt, gitzwarte momenten maar ook onbetaalbare belevenissen met onze vier schatten.

Het is hard wanneer je nu één van die schatten roerloos in het witte ziekenhuisbed ziet liggen terwijl een kleine kiwiknuffel de wacht houdt om enge demonen weer weg te sturen. Haar lijfje voert een hevige strijd en dat vraagt zoveel energie. Gelukkig springen heel wat van haar favoriete dokters en andere ziekenhuismedewerkers ook eens binnen. Zo weten en voelen we dat we er niet alleen voorstaan.

Vijfentwintig jaar al, in lief en leed, in goede en kwade dagen. Maar laat de komende vijfentwintig jaar de kwade dagen maar wegblijven…

Feestjesweekend

Het waren twee fantastische dagen. Zaterdagmorgen werden de dochter en ikzelf opgepikt door de echtgenoot en grote zus en reden we, voorzien van de nodige voeding en medicatie, richting Holsbeek. Daar werden we met open armen en een blik die opluchting liet zien ontvangen door vriendinnetje M en haar familie en vrienden. Het was immers spannend afwachten geweest of een feestje wel haalbaar was geweest voor onze held. Zestien werd knappe M en dat mocht gevierd worden. Onder een stralende zon genoot iedereen van het gezelschap, de hapjes en het buiten zijn. Dat M haar zestiende verjaardag kon en mocht vieren mag een wonder heten want net zoals onze held heeft ze al een jarenlang ziekte-en ziekenhuistraject achter de rug. Die dappere gevoelige M en onze held voelen elkaar dan ook goed aan.

Vandaag was het dan tijd voor een ander feestje. Grote grote zus wordt morgen 22. Een knappe jonge vrouw die haar plekje in de voor haar soms vreemde wereld begint te vinden. Er werd al gevierd met cadeautjes, een kaartje, een cinemabezoek en als afsluiter even naar het hamburgerrestaurant voor we weer onze intrek namen in kamer zes.

Morgen start week zeven. Zes volle weken al staat ons leven even in pauze, het voorbije weekend liet ons geloven dat het ook buiten het ziekenhuis kan lukken. Morgen gaan we eens een paar zaken bespreken met de artsen denk ik en dan hopelijk tijd voor… een feestje

Vooruitzichten

De dochter doet het goed. De voeding is weer wat aangepast en we zien onze held weer helemaal opfleuren. De urineweginfectie is helemaal onder controle en ook het lymfoedeem lijkt langzaam te verdwijnen.  We beginnen dan ook te dromen van een definitieve rit naar huis. Dit weekend mogen we om te beginnen nog eens een nacht thuis slapen. De dochter is dolgelukkig dat ze zaterdag van de dokter naar het sweet 16 feestje van een vriendin mag gaan.

Na bijna zes weken kunnen we weer beginnen te hopen en te dromen. Nog even…

Een gat in de lucht

 

Zes maanden geleden had onze prinses een droom en Ketnet vond die droom zo mooi dat ze er iets mee wilden doen. Het resultaat was een ongelooflijke dag met enkel glunderende gezichten. Kinderen die nog nooit in zee waren geweest, genoten van het water rond hun benen, de hele familie Rozerood werd getrakteerd op een minifestivalletje op het strand. De ketnetbende had kosten noch moeite gespaard om er iets moois van te maken.

Een paar weken geleden waren de studio-opnames en deze ochtend was het dan eindelijk zover. In Villa Rozerood zat iedereen klaar, maar ook in het uz Brussel en in Mespelare waren de verwachtingen hooggespannen.  De verpleegster keek zelfs mee met onze held.  Deze uitzending van ‘Een gat in de lucht’ zal nog vaak herbekeken worden.

Dank je wel Leonard en de rest van Ketnet. Jullie maakten de vakantie van zeven gezinnen die het niet altijd even gemakkelijk hebben, onvergetelijk!