Categorie archief: feest

Verjaardagsweekend

Zondagavond en de rust ten huize giraffenvlekjes keert weer.  Het was een druk maar ook prachtig weekend.

Vrijdag verjaarde kleine grote zus en vandaag was dan onze held aan de beurt.  Zaterdag vierden we onder een prachtig blauwe lucht en een stralende zon dus feest, een groot feest, want kleine grote zus was 18 geworden.  Of ze nu ook volwassen is, laten we in het midden, we houden het momenteel op meerderjarig.

Op het feest hadden we allemaal mensen uitgenodigd die een speciaal plekje hadden in Annelies’ hart.  De oma die steeds tijd had om te kleuren of te kleien en zo een lekkere wortelpuree kan maken, de opa die steeds klaar staat om taxichauffeur te spelen. De andere oma die uitstapjes maakte naar de shopping, de opa met wie scrabble werd gespeeld, de peternonkel en de metertante die haar in de watten leggen, de suikernonkel die er voor zorgde dat ze ook eens konden schaatsen op de kerstmarkt in Brussel, de suikertante bij wie ze zo vaak en graag op vakantie ging, de allerbeste vriendin bij wie ze haar gelijke vond qua zottigheid.  Vriendengezin met de zoon waarmee ze in bomen klom en echte jongensdingen deed, nog een vriendengezin met hun drie fantastische kinderen waar ze zo graag komt en zich helemaal thuis voelt, het gezin dat haar tijdens een vakantie opnam toen kleine zus weer heel ziek werd.  Ook het lief van zoon kwam tussen de studies door even mee feesten.  De taart werd gesmaakt, de barbecue zorgde voor fijne momenten en terwijl het langzaam donkerder werd, kwamen de gezelschapsspelletjes naar buiten en werd er bijgebabbeld.

Onze held van 15 heeft genoten, kleine grote zus van 18 genoot nog meer. En de echtgenoot en ikzelf… wij dromen van nog veel zo een feestjes.

Een pluim

Onze jongste dochter is gek op Ghost Rockers.  Dit is een serie van studio 100 die er best wel mag zijn.  De Ghost Rockers zijn zoals hun naam al laat vermoeden een muziekgroep van vijf jongeren.  Vorig jaar ondernamen we al eens een poging om een optreden van deze groep mee te pikken op het Ketnetfestival in Sint-Niklaas, maar de organisatie voor rolstoelers was zo abominabel dat onze prinses na een kwartier al bekaf en kierewiet was zodat we maar weer huiswaarts keerden.

Dit jaar trad dezelfde groep ook op in Aalst op Marktrock.  Ook K3 werd daar verwacht.  Ik twijfelde.  Na de moeilijkheden vorig jaar en de daaruitvloeiende teleurstelling voor onze held dacht ik toch liever twee keer na.  Bij de ticketverkoop stond echter dat er rolstoelplaatsen voorzien waren voor het podium.  We waagden het er dus op.

Het moet gezegd, als rasechte Dendermondenaar moet ik die Aalsterse organisatoren een enorme pluim geven.  Een vlotte doorgang naar de voorbehouden plaats, een ruim rolstoelvak vlak voor het podium.  Ik denk dat ettelijke gewone concertgangers stiekem jaloers waren op die goeie plek, ik (en de security) zag er toch een paar heimelijk over de omheining klauteren.  Er waren zelfs stoelen voorzien voor de begeleiders.  Ook aan een invalidentoilet was gedacht en  hiervoor moesten we eveneens niet door de massa.

Marktrock Aalst, jullie zien ons volgend jaar zeker terug.  Dank zij de puike voorzieningen kon onze dochter samen met het vriendinnetje rustig genieten van K3 en haar favoriete band Ghost Rockers.  Jullie verdienen een brede glimlach van onze held en een opgestoken duim.

verlengingen

Een dag wordt een week.  Eén week worden er twee, twee gaan geluidloos over in drie en voor je het weet, is er een maand voorbij.  Zover zijn we nog niet.  Week drie is net begonnen, maar we weten wel dat er verlengingen volgen.  Het bloed wordt nog dagelijks gecontroleerd en al het vocht dat in en uit gaat wordt genoteerd.  Elke dag verschijnen nog een paar artsen aan het bed van Elselien. Als ik eerlijk ben, weet ik ook wel dat ze nog niet in orde is, maar tegenover vorige week zien we wel heel wat verbetering.

Nu hopen we stiekem om met Kerst met ons zessen te zijn.  Het zal afwachten zijn.  Gelukkig kregen we wel al de verzekering van één van de dokters dat we zeker naar Villa Rozerood mogen.  Aangezien daar verpleging is, durven de artsen dat wel aan.  Duimen maar dat er weer niets vreemds uit de lucht valt.

sint

20161126_070733

Binnenkort is het Sinterklaas en ook al zijn onze vier schatjes echt wel al groot, toch wordt ook hier uitgekeken naar zijn bezoek.  Ieder jaar kwam hij in het weekend voor 6 december, maar deze keer nodigden we hem een weekje vroeger uit en wel met een speciale reden.  Hij bracht een tweede tv zodat er boven op zolder met de Wii kan gespeeld worden of een film gekeken terwijl onze held slaapt, maar aangezien die held daar dan niet zo veel aan heeft, was er voor haar nog een extra brief van die goedheilige man.  Vanaf donderdag mag ze nog eens een paar dagen naar Villa Rozerood.  Haar gezicht straalde toen ze dit las.  Hij had geen beter cadeau kunnen uitkiezen.  Even later voelde ze zich niet goed en had ze weer pijn.  Met een klein stemmetje kwam toen de opmerking:  het is te hopen dat ik kan gaan hé moeke.

Gisteren vroeg ze of ik maandag de dokter wil bellen.  Het gaat niet meer.  Ze heeft bijna constant pijn en voelt zich voortdurend misselijk.  Bijna alles laat ze aan zich voorbij gaan, maar voor een bezoekje aan oma in het ziekenhuis was ze toch te overtuigen.  Eens terug thuis is ze het bed niet meer uit geweest, eten gebeurde al liggend en na de film Flubber vielen haar ogen dicht.

Jammer dat zelfs in de zak van Sinterklaas geen toverstaf of genezingspoeder zit…

en nog eens

De voorbije week was het rustig, wat in ons geval vooral wil zeggen dat er geen vreemde of onverwachte zaken opdoken.  De jongste dochter mocht nog twee maal naar het revalidatiecentrum, de oudste dochter kon zich uitleven in haar vakantiejob en nummer 2 en 3 waren druk bezig om hun ksa-kamp voor te bereiden.

Zaterdag mocht de zoon dan nog een laatste maal zijn 18de verjaardag vieren.  We genoten van het stralende weer en het gezelschap.

20160709_160805

Zondag konden we voor de laatste keer naar het buurtfeest, volgend jaar wonen we hopelijk in Mespelare.  Na de middag trok ik samen met Elselien naar de Grote Markt waar de Ketnetband kwam optreden en ook Niels de Stadtsbader zijn opwachting zou maken.  Onder een blakende zon zong en danste ze mee.  Jammer genoeg heeft ze Niels weer niet zien optreden.  Ze was zo moe dat we voortijdig huiswaarts trokken.  Je ziet ze dan treurig worden.  Op zo een momenten is het zo duidelijk dat ze niet meer mee kan met haar leeftijdsgenoten.

Vandaag zouden we naar de markt gaan, maar dat is er niet van gekomen.  Deze ochtend sloeg de voedingspomp steeds in alarm.  Bij het afsluiten bleek er voeding onder de pleister te zitten.  De hulplijn dageenheid werd dan maar weer ingeschakeld en al snel werd beslist dat we toch best richting Brussel reden.  Toen dachten we nog aan een verstopte poort.  Na een röntgenfoto volgde de ontnuchtering.  De poort was stuk.  Dit kan gebeuren, maar het valt echt heel weinig voor, wist de dokter mij te zeggen.  Morgen wordt er al een nieuwe poort geplaatst, weer maar eens een operatie dus.  Weer recupereren van een ingreep, weer een opname, weer dikke pech…

De vakantie zonder operatie zal niet voor dit jaar zijn.  Hopelijk zijn jullie duimen niet op vakantie.  We hebben ze weer nodig.

 

verrassing

20160528_181105

We hadden het hem beloofd!  Zijn 18de verjaardag die we dinsdag in mineur vierden zouden we dubbel en dik inhalen.  Zonder dat de zoon het wist, hadden we zijn vier allerbeste vrienden uitgenodigd.  Op de kalender stond al weken dat we naar een ander feestje moesten van de tante die ook jarig was geweest.  De kleine grote zus hield zich bezig met de voorbereiding en de zoon zijn vriendinnetje werd ingeschakeld om hem uit huis te krijgen.  Ze hebben het beiden voortreffelijk gedaan.  Stipt op tijd kwam Thomas de versierde woonkamer binnen.  Jammer dat we dit niet gefilmd hebben.  Zijn gezichtsuitdrukking was prachtig.  Dit had hij helemaal niet zien aankomen.  Verrassing geslaagd dus.

20160528_194616

Allemaal samen hebben we dan de intussen beroemde spaghetti van moeke gegeten aan een tafel die helemaal aangekleed was in het thema van Thomas de trein.  Alleen had de zus op alle hoofdjes het gezicht van Thomas gekleefd wat wel een heel grappig resultaat was.  Na het eten werd er met ons negenen nog een spelletje Times Up gespeeld en toen was het tijd voor de taart.  Ook daar had de zus voor gezorgd en natuurlijk was die ook in het thema.  Op de taart stond een foto van Thomas de trein met … het hoofd van onze Thomas.

20160528_194700

Als afsluiter trokken de zes grote tieners richting bowlingbaan, Elselien sloot de avond af met het eerste deel van de film Titanic en de echtgenoot en ikzelf konden tot rust komen in de zetel en blij zijn met onze wel heel tevreden zoon.

 

18

Verjaren, je doet het elk jaar wel eens.  Maar sommige verjaardagen zijn toch net iets meer bijzonder dan de andere.   Vandaag verjaart onze knappe zoon.  18 jaar geleden werd na 11 dagen extra wachten in sneltreinvaart een prachtig jongetje geboren.  Toen was hij de kleine broer, ondertussen is dat kleine schattige mannetje  van toen uitgegroeid tot een knappe kerel en is hij zelf nog twee keer grote broer geworden.  Lieve zoon, voor het tweede jaar op rij zijn je kleine zus en je moeke er weer niet om je een verjaardagsknuffel te geven.  Voor het tweede jaar op rij kom je weer niet op de eerste plaats, maar we maken het goed.  Dat beloven we je.  Een zoon en broer zoals jij hoort ook een feestje te krijgen, zeker als je 18 wordt.

Dank je wel voor de voorbije jaren met je grapjes, gekke streken, al je spontane hulp thuis, je fijne vriendengroep, …  Dank je wel omdat je al 18 jaar onze superzoon bent!10277866_643626962386180_8110763051536015422_n

feest

Zes maanden geleden las ik in De Bond, het krantje van de gezinsbond, dat ze een wedstrijd uitschreven voor kinderen tot en met 12 jaar.  Jommeke, de stripfiguur, werd immers 60 jaar en daarom mochten kinderen hun wens insturen.  Ook Elselien had toen een grote wens.  Ze had net een heel zware tijd achter de rug en lag al vele weken in het ziekenhuis.  Haar ziekenhuis noemt ze het.  Ze was er al die weken al in de watten gelegd, artsen en verpleegsters hadden voor haar leven gevochten, de kinesisten zorgden voor de broodnodige beweging, de mensen van de speelzaal zorgden voor de nodige afleiding en daarnaast waren er nog tientallen anderen die zich dag in, dag uit voor haar inzetten.  Daarom was haar wens om al die mensen eens te bedanken met een feest in het ziekenhuis.  We stuurden haar wens op en toen ging hij een beetje uit onze gedachten.  Er was ook zoveel dat ons die periode wakker hield.

IMG_20160223_140232 [54974]

Plots, in september, kregen we telefoon.  Elselien werd met het hele gezin uitgenodigd naar Toverland.  Ze was één van de vier genomineerden en maakte kans op de hoofdprijs.  Er was maar één probleem, onze dochter lag nog steeds in het ziekenhuis en kon helemaal niet tot daar geraken.  Gelukkig mocht een bevriend gezin in haar plaats gaan en tot onze grote verbazing kregen we die dag te horen dat ze gewonnen had.  Haar feest zou plaats vinden.  Wanneer was echter nog een groot vraagteken.

IMG_20160223_140351 [59312]

Vandaag was het dan zo ver.  Elselien wist dat het binnenkort zou zijn, maar wanneer precies, daar had ze het raden naar.  De voorbije dagen werden er heel wat telefoontjes gepleegd en zo stilletjes aan begon ze een vermoeden te krijgen.  Toen gisteren echter de Helden bij haar op bezoek kwamen, dacht ze dat al die telefoontjes daarvoor waren geweest.  Voor vandaag hadden we haar wijs gemaakt dat ze bij dokter Hauser op consultatie moest.  Nietsvermoedend kwam Elselien in de centrale inkomhal van het kinderziekenhuis en plots werd ze omringd door camera’s, filmploegen en … Jommeke.  Heel de stoet vertrok toen naar de speelzaal waar het grote feest zou plaats vinden.  De Appeltuin was helemaal aangekleed als feestzaal, de kinderen van de afdeling zaten haar al op te wachten en heel wat genodigden stonden ook al klaar.  Onze dochter straalde.  Ze stond in het middelpunt van de belangstelling en genoot.  Ze genoot van de speech van haar dokter Deneyer, ze genoot van de interviews van de aanwezige pers, ze genoot van de aandacht, ze genoot van het cupcakes versieren en de buttons maken, ze genoot en danste volop mee met het rolstoeldansen, ze genoot van de muziek die live gebracht werd door voormalige leden van de Ketnetband, ze genoot van de spelletjes, de gesprekken, de bezoekjes, ze genoot van het filmpje dat Niels De Stadtsbader speciaal voor haar had opgenomen, ze genoot tot ze zo moe was dat ze bijna om viel.

Dank je wel gezinsbond, Jommeke, Sarah en mensen van de speelzaal voor wat jullie voor onze dochter gedaan hebben.

Elselien heeft twee fantastische dagen achter de rug.  De vele indrukken en belevenissen hebben haar doodop gemaakt, ze zal wel even tijd nodig hebben om te recupereren, maar haar gezicht de voorbije dagen zo zien stralen was schitterend.  Dit heeft ze toch maar gehad.

Deze avond moest ze dan als afsluiter ook nog herprikt worden.  Dit zag ze na alle problemen van de vorige keer begrijpelijker wijs niet zo erg zitten, maar zelfs dit was een meevaller.  De naald zat van de eerste keer goed.  De opluchting was groot bij haar en bij mijzelf.  Nu kon ze met een gerust hart gaan slapen om te dromen over Sieg en Nico, over Niels en over haar megafeest.

helden

P2220022

Vandaag is één van de dromen van onze kleine held uitgekomen.  Via vrienden hebben we de organisatie van Bring a Smile leren kennen.  Dit is een organisatie die wensen van zwaar zieke kinderen vervult.  Eén van Elseliens wensen was een ontmoeting met de helden van op Ketnet.  Ze heeft alle afleveringen gezien op TV en ook de film kent ze al helemaal.  Deze ochtend was het dan zover.  Zij wist van niets, maar rond 11 uur werd er aangebeld.  Na een paar grappige vragen van Lesley van Bring a Smile over haar lievelingsdieren (een giraf kan echt niet in onze woonkamer!) werd de vraag gesteld van wie ze momenteel fan is.  Als eerste vermelde de dochter de Helden van Ketnet en dan vooral Nico.  De twee helden die dan reeds in onze gang stonden, mochten toen binnen komen.  Het gezicht van Elselien sprak boekdelen.  Ze begon te stralen.  De rest van haar dag kon niet meer stuk.  Nico en Sieg hebben samen met haar spelletjes gespeeld, Bring a Smile had voor een fantastisch middagmaal gezorgd waar we met zijn allen van genoten hebben, er werden foto’s gemaakt en grapjes verteld.  Sieg toonde een paar knappe goocheltrucs en Nico maakte zowaar een salto in onze woonkamer.  We ontdekten dat Sieg heel graag wint met spelletjes en dat Nico houdt van eten.  Maureen en Dempsey hadden beiden voor een grappig filmpje gezorgd omdat ze er niet bij konden zijn.  De helden wisten zelfs dat Elselien houdt van zure hosties.  Tot slot kreeg ze ook nog een gehandtekend boek van de helden.  Bij het bekijken van de inhoud was het heel duidelijk dat Elselien echt wel een fan is.  Ze herkende elke foto en wist van alles uit welke aflevering het kwam.  Sieg en Nico vonden het fantastisch.

P2220030

Bring a Smile is geslaagd in zijn opzet.  Sophie en Lesley hebben een lach gebracht, niet alleen voor Elselien maar ook voor ons.  Je kind zo zien stralen, doet heel veel deugd.

P2220017

P2220018

P2220034

P2220027

op stap

Het is gelukt!  Klokslag negen uur is de echtgenoot ons komen ophalen uit het kinderziekenhuis en zijn we richting Antwerpen gereden, uitgezwaaid door de verpleegsters en een andere mama.

Gelukkig is het op een zaterdagochtend niet al te druk op de baan.  We zijn dus vlot in Merksem geraakt.  De dochter was een beetje zenuwachtig en héél blij dat we er waren.  De ontvangst was trouwens top.  De hekken rond de ingang werden voor mevrouw met haar grote rolwagen opzij gezet, er werd even een ingangsdeur vrij gemaakt en zo konden we binnen.  Jammer genoeg waren ze dan wel vergeten zeggen dat we absoluut niet de oranje pijlen mochten volgen zoals op ons ticket stond, maar dat we naar de EHBO moesten.  Elselien is dus met die grote kar door de mensenmassa geslalomd, maar aangezien iedereen blij was dat ze naar K3 kwamen, werd er ook opmerkelijk weinig gemopperd of scheef gekeken.  Eens aan de deur werd ons dan duidelijk gemaakt dat we helemaal terug naar de andere kant moesten.  Gelukkig heeft toen iemand van de security ons door de massa geloodst.  De rode kruismedewerker bracht ons met de lift naar boven en Elselien kreeg de beste rolstoelplaats toegewezen (met dank aan die grote rolwagen).

20160116_110941

Het concert zelf was echt knap.  Ik heb genoten van de show, ik genoot van de lach op het gezicht van Elselien, ik genoot van haar enthousiasme.  Zijzelf vond wanneer de oude en de nieuwe K3 samen zongen het mooist en ik kan haar daar alleen maar in bijtreden.  Jammer genoeg kreeg onze held het tegen het einde toch weer moeilijk.  Op zo een moment merk je weer hoe zwaar ze het heeft.  Toch vond ze het ook heel jammer dat zij niet tot aan het podium kon zoals alle andere mensen om eens dicht bij de drie meisjes te komen.

20160116_112547

Na het optreden zijn we door een achterpoortje weer naar buiten geholpen en konden we vake gaan oppikken bij de opa en oma in Berchem.  De rest van de dag heeft ze in bed gelegen, blij dat ze weer thuis was en nagenietend van haar uitstap.

20160116_121142