Categoriearchief: bang

Mri

Terwijl dochterlief in het mri-toestel ligt en ik bij haar lege stoel de wacht houd, springen mijn gedachten weer alle kanten uit. Ondertussen zitten we al aan mri veertig, maar steeds blijft het bang wachten tot de resultaten er zijn. Is de tumor stabiel?  Zijn er geen nieuwe vreemde dingen te zien? Ik hou niet van de onzekerheid bij deze onderzoeken. Het is slopend om voorlopig niets te weten. Vooral deze keer. Na drie pet-ctscans besloten de artsen dat een mri voldoende was. Dat de tumor actief was, wisten ze ondertussen wel, wat ze nu willen weten, is of hij groeit of niet.

Iedereen wenst dat dat beest braaf blijft slapen en niet veranderd is, anders ligt er een bar slecht scenario klaar.

We kunnen alleen maar weer eens afwachten en hopen, weer maar eens…

Stilte

Wat doe je wanneer de moed je in de schoenen zinkt? Hoe schrijf je verder wanneer de woordenstroom droog valt? Wie vangt ons op wanneer de toch niet zo stevige rots steeds verder afbrokkelt?  Wanneer komt er een einde aan die jarenlange roetsbaan? Wie zegt me hoe ik verder moet leven met die voortdurende onzekerheid en angst? 

Onze held leeft dapper verder en geniet van alle mooie momenten die er tussendoor gelukkig ook nog zijn. De laatste maanden was school lopen weer wat moeilijker, maar ook zij kan met een mooi rapport samen met haar vriendinnen naar het vierde middelbaar. 

Lieve knappe prinses, ik schreef het reeds eerder, het leven loopt bij jou niet echt over een pad met rozen, integendeel. Maar het is uit jouw optimisme dat ik de moed put om bij steeds weer een nieuwe tegenslag toch weer de moed bij elkaar te rapen en door te gaan. 

Lieve meid, wat bewonderen we jou

Schuld

Ik voel me verdrietig en schuldig. ’s Nachts schieten mijn gedachten weer alle kanten op en mijn hersenen maken overuren. Had ik iets kunnen voorkomen? Had ik sneller aan de alarmbel moeten trekken? Had ik beter moeten luisteren wanneer onze prinses kloeg over pijn? Heb ik mijn kop te veel in het zand gestoken, weg van weer maar eens slecht nieuws?

Ik weet het niet meer. Maanden lang kloeg ze al over pijn in haar been. Ze heeft al een hele tijd vage klachten die op niets en op alles lijken te wijzen.

Ik weet wel dat ik er niets kon/kan aan veranderen, maar toch, ik ben bang en verdrietig, ik ben moe en ja, ik voel me ontzettend schuldig.

Ziekenhuis

We zijn weer in ons vertrouwde ziekenhuis.  Deze ochtend maakte onze prinses haar laatste examen, morgen wordt ze geopereerd.  Het doet vreemd om hier weer te zijn. Acht maanden konden we met een grote boog rond kids 2 lopen, vandaag zijn we er toch weer, alhoewel, we zitten op kids 1.  De kinderafdeling ligt overvol en de eerste vrije kamer bleek er eentje met babyfaciliteiten te zijn.  Geen probleem voor ons, we passen ons wel aan, alleen was het avondmaal van de dochter spoorloos verdwenen.  Na een paar keer over en weer lopen kwam de aap uit de mouw, of liever, de boterham op het bord. Haar plateau bleek op kids 2 te staan.  Met enige vertraging kon de boterham met choco dan toch opgesmikkeld worden.

Ook de chirurg kwam nog eens langs om de ingreep van morgen te bespreken.  Onze held zal weer op haar zij gelegd worden zodat ademstilstanden niet hoeven vermeld te worden in het dossier.  Nieuwe spannende zaken zijn er echt niet nodig.

Nog één nacht en dan is het weer zover. De zevende rugoperatie al, de ongeveer veertigste keer narcose, maar wennen doet het nooit…

Morgen…

(wan)hoop

Je staat er bij en kijkt hoe je wereld langzaam in honderdduizend stukken uit elkaar valt.  Je probeert de stukken te verzamelen, maar tussen je vingers glipt de tijd weg en wordt het steeds donkerder.

Hoeveel slecht nieuws kan een mens krijgen? Hoe vaak kan je weer rechtkrabbelen om opnieuw te beginnen? Waarom zie je de mensen rondom jou zo lijden? Het doet pijn en knijpt je keel dicht.  De angst dreigt de bovenhand te krijgen. Je kan alleen maar hopen op een nieuw wonder.

Met onze prinses gaat het nochtans al een paar maanden goed en toch… Ook dit stelt niet meer gerust. Ik ben bang voor het moment dat het ook bij haar weer zou fout lopen.  Elk vreemd symptoom doet alarmbellen rinkelen, elke pijn doet iets nieuws vrezen.

Ik sta er bij en kijk en hoop…

zo moe

Slapen, slapen, slapen, … Een andere activiteit staat er bij onze prinses niet op het programma.  De laatste dagen lijkt het wel of doornroosje haar favoriete sprookje is geworden.  Ze is zo ontzettend moe.  Deze ochtend werd ze wakker rond zeven uur en om half acht lag ze alweer in dromenland.  Geen bednet vandaag, want de jongedame lag te slapen.  Geen TOAH, doornroosje haar ogen vielen bijna dicht, enkel haar toetsen kon ze nog even bekijken.  Ze was net wakker genoeg om naar het revalidatiecentrum te gaan, maar terug thuis moest ze opnieuw rusten.  Nu ligt ze al geïnstalleerd in bed en kijkt ze nog wat televisie.  Ik controleer nog maar eens de saturatie.

Het doet me twijfelen.  Wat moet ik doen?  Waarom is ze weer zo moe? Waarom is er al dat braken?  Waarom al die pijn?  Waarom…

donker

In de donkere uren van de nacht huilde ik stille tranen om wat was en nooit meer komen zal.  Het duister omarmde me en deed me dromen over verleden en toekomst.  Ik was bang om te ontwaken, maar toch kwam weer de ochtend met de belofte van hoop.

Opgeven kan niet, enkel het pad volgen, ik, zij, wij, samen

nog één nachtje

Onzeker, zoeken, vragen, twijfel, angst, vertrouwen, geloof, wanhoop, ongeloof,…

Deze zaken strijden beurtelings om de eerste plaats in mijn hoofd.  Ik weet niet meer wat ik denken moet.  Morgen is er nog een extra onderzoek.  Op het programma staat nog een emg en over enkele weken volgt een uitgebreide mri.  Ondertussen is het wachten op de resultaten van de biopsie en wordt er overlegd door de artsen om een proefmedicijn op te starten.  De dochter kreeg al een paar keer een extra plasmedicijn om het overtollige vocht af te voeren en de pijnmedicatie wordt uitgeprobeerd.

Er gebeurde weer heel wat de voorbije weken.  In plaats van oplossingen te vinden, kwamen er alleen maar raadsels bij.  Het vraagt heel wat incasseringsvermogen van onze prinses.  Steeds slecht nieuws krijgen, altijd opnieuw die tegenslagen, zelfs de grootste optimist heeft af en toe positief nieuws nodig.

Nog één nachtje, dan gaan we op zijn minst in weekend, nog één nachtje…

angst

Het is een tijd geleden dat ik nog iets schreef.  Ik vond de moed niet om iets neer te pennen.  Na een fijne vakantie werd er twee dagen keihard gewerkt om het oude huis netjes te kunnen overdragen.  Tijdens die twee dagen moet ik echter gestoken zijn door één of ander beestje op mijn neus.  Nu had ik de pech dat dit exact op een puistje was.  Dit is heel zwaar beginnen ontsteken.  Blijkbaar was dit echt geen goede plaats.  De dokter liet me onmiddellijk komen en antibiotica werd opgestart.  Gelukkig ken ik ook al wat van wondverzorging want ook dit was broodnodig.  Het risico op een sepsis was heel reëel.  De dokter vreesde dat ik in het weekend op spoed zou belanden.  Ik mocht zeker geen koorts krijgen, extra ontstekingen of wat dan ook.  Ik maakte me vooral zorgen om de jongste dochter.  Toen ik hoorde dat die bacterie die zich op mijn neus had gevestigd heel besmettelijk was, werden mijn handen nog meer dan anders gewassen.  Gisteren kreeg ik het verlossende nieuws dat de antibiotica hun werk doen en volgde de opluchting.

Jammer genoeg lukte dit weekend het aanprikken van onze held haar poort niet.  Dat kwam er dus ook nog bij.  Gisteren trokken we weer maar eens naar het uz.  Ook daar ging het prikken niet vanzelf, maar na wat zoeken, is het wel gelukt.

Vorige vrijdag ging Elselien ook even naar school.  Ze genoot van het aanwezig kunnen zijn.  ’s Avonds kwamen we weer met beide voeten op de grond.  Al om half acht wou ze gaan slapen.  Die twee uurtjes hadden toch wel wat gevraagd van haar.  Natuurlijk is ook de rit niet te onderschatten.  Het is bijna een uur rijden heen en dan moeten we ook nog eens terug.  Morgen gaat ze ook.  Ze kijkt er naar uit om mee te doen met de les voeding.  We zien wel hoe lang ze het volhoudt.

Hopelijk gebeuren er nu niet te veel vreemde zaken meer.  Het is hier al hectisch genoeg zonder al die gekke toestanden.

 

 

slik

De voorbije week zijn we een paar keer op ziekenbezoek geweest.  Maandag trokken we richting Leuven om een vriendinnetje op te zoeken dat een scolioseoperatie onderging.  De dag van de ingreep kag onze held zelf in het ziekenhuis.  De hele dag door moest ik denken aan wat er gebeurde 14 maanden geleden.  De hele dag door hoopte ik zo hard dat alles goed ging.  Naarmate de dag vorderde werd ik steeds zenuwachtiger en banger.  De opluchting na het lezen van het berichtje van haar mama  was groot.  Elselien was heel enthousiast en blij dat zij nu eens op bezoek kon gaan in plaats van zelf in het ziekenhuis te liggen.  Ik had het echter even heel erg moeilijk.  Op het moment dat we aan de deur stonden, sprongen de tranen in mijn ogen.  Even dacht ik terug aan de onzekerheid waar we zelf ingezeten hadden, aan al die maanden in het ziekenhuis, aan alles wat telkens fout liep.  Na een paar keer slikken ging het gelukkig weer wat beter en konden we een andere fijne meid gaan blij maken.  Donderdag reden we dan naar de andere kant van het land want in Brugge lag de lieve meter van de dochter.  Ook haar leven heeft aan een zijden draadje gehangen, maar gelukkig gaat het nu weer de goede kant op.  Ook aan die ziekenhuisdeur moest ik weer eerst een paar keer slikken.  Net zoals maandag had ik het zo moeilijk.  Je denkt zelf dat je het allemaal een plaats hebt gegeven, maar op onverwachte momenten komt het verleden toch weer boven.  Het grijpt je plots bij de keel en doet je beseffen dat je toch wel ontzettend veel geluk hebt gehad.